Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Na tym audiogramie łatwo się pomylić, bo krzywa jest dość jednolita i opadająca, ale kluczowe jest zwrócenie uwagi na relację między przewodnictwem powietrznym a kostnym. W niedosłuchu przewodzeniowym spodziewalibyśmy się wyraźnej luki powietrzno–kostnej: progi kostne w normie lub blisko normy, a progi powietrzne wyraźnie gorsze, zwykle o 15–20 dB i więcej. Tutaj tego nie ma – obie krzywe przebiegają razem, co wyklucza czysty niedosłuch przewodzeniowy w lewym uchu. Podobnie błędny jest pomysł, że chodzi o niedosłuch odbiorczy w uchu prawym – pytanie i oznaczenia na audiogramie odnoszą się do jednego, konkretnego ucha, a profil krzywej jest opisany jako lewy. Częsty błąd na egzaminach to „przerzucanie” wyniku na drugie ucho tylko dlatego, że komuś się kojarzy, iż krzyżyk to lewe, a kółko to prawe ucho, ale tu mamy wyraźnie jeden zestaw danych i trzeba trzymać się opisu. Wreszcie niedosłuch mieszany wymagałby jednocześnie podwyższonych progów kostnych (czyli komponentu odbiorczego) oraz zachowanej luki powietrzno–kostnej (czyli dodatkowego komponentu przewodzeniowego). Na wykresie tego nie widać – brak wyraźnego oddzielenia krzywych wskazuje na czysto odbiorczy charakter ubytku. Typowym źródłem pomyłek jest patrzenie tylko na kształt krzywej (np. że opada, więc może „mieszany”), zamiast na relacje między rodzajami przewodnictwa. Dobra praktyka w diagnostyce audiometrycznej to zawsze osobna ocena: poziom progów, kształt krzywej oraz właśnie obecność lub brak luki powietrzno–kostnej. Dopiero po połączeniu tych trzech elementów można poprawnie zaklasyfikować typ niedosłuchu i zaplanować dalsze badania oraz ewentualne protezowanie.