Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W przypadku dzieci w wieku szkolnym, u których utrata słuchu pojawia się już po opanowaniu mowy oraz nabyciu umiejętności czytania i pisania, logika rehabilitacji jest inna niż przy wczesnodziecięcej głuchocie prelingwalnej. Podstawowy błąd myślowy polega na traktowaniu takiego dziecka jak osoby, która dopiero musi „rozwinąć” mowę od początku. W praktyce klinicznej i edukacyjnej przyjmuje się, że fundament językowy jest już zbudowany, a główne zagrożenie to stopniowa degradacja istniejących kompetencji językowych wskutek pogorszonego dopływu bodźców słuchowych. Dlatego koncentrowanie się na „rozszerzaniu rozwoju mowy” jako głównym celu może być mylące – oczywiście rozwój dalej będzie postępował, ale w tej sytuacji bardziej chodzi o jego stabilizację i niedopuszczenie do regresu. Podobnie skupienie się wyłącznie na poprawie percepcji dźwięków w sensie czysto akustycznym (np. wysoka, niska, głośna, cicha) nie oddaje specyfiki rehabilitacji szkolnego dziecka. W audiologii edukacyjnej i surdopedagogice podkreśla się, że najistotniejsza jest percepcja mowy, a nie abstrakcyjne rozpoznawanie tonów. Parametry takie jak lokalizacja źródła dźwięku czy identyfikacja wysokości i natężenia są oczywiście elementami funkcjonowania słuchowego, ale pełnią raczej rolę pomocniczą. Mogą być ćwiczone przy okazji, lecz nie stanowią głównego celu programu terapeutycznego. Typowym błędem jest też przenoszenie założeń z treningu psychoakustycznego czy z rehabilitacji osób dorosłych na dzieci szkolne – tam częściej akcentuje się np. lokalizację dźwięku z powodów bezpieczeństwa czy precyzyjne różnicowanie wysokości dla specyficznych zawodów lub muzyki. U dziecka, które ma utrzymać sprawność szkolną, priorytetem jest jednak zachowanie rozumienia mowy nauczyciela, komunikacji z rówieśnikami i swobodnego korzystania z materiałów językowych. Standardy dobrej praktyki mówią więc wyraźnie: najpierw zabezpieczamy i podtrzymujemy istniejący poziom percepcji mowy i zasobu słownictwa, a dopiero w dalszej kolejności myślimy o rozszerzeniach czy treningach bardziej „specjalistycznych”, jak niuanse wysokości czy precyzyjna lokalizacja dźwięków.