Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Określenie „ucho pływaka” może brzmieć trochę myląco, bo część osób automatycznie kojarzy je z głębszymi strukturami, czyli uchem środkowym albo wewnętrznym, a tymczasem chodzi o zupełnie powierzchowne okolice. To schorzenie dotyczy ucha zewnętrznego, czyli skóry przewodu słuchowego zewnętrznego oraz często małżowiny usznej, a nie narządu Cortiego, ślimaka, kanałów półkolistych ani błony bębenkowej i jamy bębenkowej. Ucho wewnętrzne (ślimak, narząd Cortiego, kanały półkoliste) odpowiada za odbiór bodźców akustycznych i równowagę. Uszkodzenia tych struktur prowadzą do niedosłuchów odbiorczych, szumów usznych, zawrotów głowy, oczopląsu. To są poważne patologie, jak nagła głuchota czuciowo-nerwowa, choroba Meniere’a czy uszkodzenia pourazowe, ale nie mają one nic wspólnego z typowym „uchem pływaka”, które jest stanem zapalnym skóry. Z kolei błona bębenkowa i ucho środkowe biorą udział w przewodzeniu dźwięku z powietrza do płynów ucha wewnętrznego, a ich zapalenie (ostre zapalenie ucha środkowego, wysiękowe zapalenie ucha środkowego) przebiega inaczej: ból jest raczej pulsujący, częściej towarzyszy infekcji górnych dróg oddechowych, pojawia się gorączka, uczucie pełności w uchu, a w otoskopii widać zmiany w obrębie błony bębenkowej, a nie tylko przewodu słuchowego. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie wszystkich „bólów ucha po kąpieli” do jednego worka i utożsamianie ich z zapaleniem ucha środkowego, bo to określenie jest po prostu bardziej znane. W praktyce protetyka słuchu i w dobrej diagnostyce audiologiczno–laryngologicznej trzeba jednak bardzo precyzyjnie odróżniać lokalizację schorzenia: ucho zewnętrzne, środkowe czy wewnętrzne. Ma to wpływ na dalsze postępowanie, możliwość wykonania wycisku do wkładki usznej, bezpieczeństwo stosowania aparatów słuchowych oraz dobór właściwej terapii farmakologicznej. Ucho pływaka to zawsze temat z obszaru ucha zewnętrznego i to warto sobie jasno zakodować.