Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Wzmacniacze klasy D często mylą się osobom uczącym się elektroakustyki z klasycznymi wzmacniaczami liniowymi klasy A, B czy AB, dlatego intuicyjnie wybierane są wartości sprawności typu 60–80%. To jest zrozumiałe, bo w wielu starszych urządzeniach audio faktycznie spotykano takie zakresy. W aparatach słuchowych sytuacja wygląda jednak zupełnie inaczej. Wzmacniacz klasy D pracuje w trybie przełączającym: tranzystory końcowe są albo w pełni załączone, albo wyłączone. W tych dwóch stanach straty mocy na elementach są minimalne, bo albo spadek napięcia jest bardzo mały przy dużym prądzie, albo prąd jest praktycznie zerowy przy pewnym napięciu. Straty występują głównie podczas przełączania i na elementach filtrujących, dlatego całkowita sprawność takich układów w dobrze zaprojektowanych aplikacjach przekracza 90%. Zakresy poniżej 50% czy 60–70% są typowe raczej dla wzmacniaczy klasy A lub źle obciążonych końcówek AB, gdzie tranzystor przez większość czasu pracuje w obszarze liniowym i duża część mocy zamienia się w ciepło. W małym, szczelnym aparacie słuchowym takie rozwiązanie byłoby kompletnie niepraktyczne – bateria rozładowywałaby się bardzo szybko, a obudowa mogłaby się nagrzewać. Również wartości 70–80% są charakterystyczne bardziej dla dużych wzmacniaczy klasy D pracujących w warunkach nieoptymalnych, np. przy zbyt małym obciążeniu, a nie dla wyspecjalizowanych układów niskonapięciowych stosowanych w protetyce słuchu. Typowym błędem myślowym jest tu „uśrednianie” wiedzy: ktoś pamięta, że wzmacniacze impulsowe mają sprawność wyższą niż liniowe, więc wybiera środek skali, np. 70–80%. W aparatach słuchowych projektanci muszą jednak wycisnąć z baterii absolutne maksimum, dlatego stosowane są układy o bardzo wysokiej sprawności, czyli właśnie powyżej 90%, co jest zgodne z dobrą praktyką branżową i kartami katalogowymi nowoczesnych wzmacniaczy klasy D do zastosowań medycznych.