Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W jednostronnej głuchocie odbiorczej kluczowe jest zrozumienie, że problem nie polega na „za słabym” dźwięku, tylko na braku użytecznego przetwarzania sygnału w uchu głuchym. To jest najczęstsze źródło błędnego myślenia: skoro dziecko nie słyszy z jednej strony, to wystarczy „mocniejszy aparat” na tym uchu. Niestety, jeśli ślimak lub nerw słuchowy są niesprawne, samo wzmacnianie bodźca nic nie da. Aparat na przewodnictwo powietrzne zakładany na głuche ucho w takiej sytuacji nie poprawi rozumienia mowy, bo nie ma struktury, która ten dźwięk prawidłowo przetworzy. Podobnie wygląda sprawa z aparatem na przewodnictwo kostne w opasce, jeśli chcielibyśmy go użyć jako „leczenia” głuchego ucha. Ten typ rozwiązań ma sens głównie w niedosłuchach przewodzeniowych lub mieszanych, kiedy ucho wewnętrzne jest sprawne, ale przewodzenie przez ucho zewnętrzne i środkowe jest zablokowane lub znacznie ograniczone. W jednostronnej głuchocie odbiorczej chcemy przenieść informację z „głuchej” strony na stronę słyszącą, a nie stymulować niesprawne ucho. Implant hybrydowy to z kolei rozwiązanie dedykowane zupełnie innemu profilowi pacjentów – zwykle dorosłym z resztkowym słuchem w niskich częstotliwościach i głębokim niedosłuchem w wysokich. Łączy on klasyczne wzmocnienie akustyczne z elektryczną stymulacją ślimaka, ale wymaga zachowanej częściowej funkcji ucha wewnętrznego w tym uchu, które implantujemy. U dziecka z całkowitą jednostronną głuchotą odbiorczą koncept implantu hybrydowego po prostu nie pasuje do obrazu klinicznego. Typowym błędem jest też mylenie jednostronnej głuchoty z jednostronnym niedosłuchem: przy częściowo zachowanym słuchu w jednym uchu rzeczywiście można rozważać klasyczne aparatowanie czy rozwiązania kostne, natomiast przy głuchocie odbiorczej podstawową strategią jest przeniesienie sygnału z jednej strony na drugą, co realizuje system CROS lub – w innych konfiguracjach – systemy typu BAHA na przewodnictwo kostne sprzęgane z uchem słyszącym. W dobrych praktykach audioprotetycznych podkreśla się, że dobór systemu musi wynikać z mechanizmu niedosłuchu, a nie tylko z jego „siły” w decybelach.