Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym zadaniu haczyk polega na tym, żeby dobrze skojarzyć typowy kształt ubytku słuchu z konkretną jednostką chorobową. Ubytek odbiorczy w zakresie niskich częstotliwości jest dość specyficzny i nie pasuje do większości popularnych schorzeń uszu, z którymi spotykamy się na co dzień w gabinecie. W otosklerozie dominują przede wszystkim zaburzenia przewodzeniowe, czyli dotyczące ucha środkowego. W audiometrii tonalnej widzimy wtedy ubytek typu przewodzeniowego, często z charakterystycznym dołkiem Carharta w okolicy 2 kHz, ale próg kostny w niskich częstotliwościach zwykle nie jest typowo obniżony jak w klasycznej patologii ślimaka. Dlatego mówienie tu o „odbiorczym” ubytku niskoczęstotliwościowym nie pasuje do obrazu otosklerozy. Presbyacusis, czyli starcze pogorszenie słuchu, ma zupełnie inny wzorzec audiometryczny: najbardziej uszkodzone są wysokie częstotliwości, krzywa słuchu opada w prawo, a w niskich częstotliwościach pacjent często słyszy jeszcze całkiem nieźle. To jest jeden z najczęstszych błędów – ktoś widzi słowo „odbiorczy” i z przyzwyczajenia myśli o presbyacusis, nie patrząc już na zakres częstotliwości. Uraz akustyczny (jednorazowy bardzo głośny hałas albo przewlekła ekspozycja) też przede wszystkim uszkadza słuch w wyższych częstotliwościach, typowo w okolicy 3–6 kHz, z charakterystycznym dołkiem koło 4 kHz. Niskie częstotliwości są zwykle relatywnie oszczędzone. W dobrych praktykach diagnostycznych zawsze analizuje się kształt audiogramu: czy ubytek dotyczy tonów wysokich, niskich, czy jest płaski, czy jest przewodzeniowy, czy odbiorczy. Dopiero na tej podstawie buduje się listę możliwych rozpoznań. Jeśli w pytaniu pada informacja o ubytku typu odbiorczego w niskich częstotliwościach i dodatkowo jest mowa o początkowym stadium, to najlepiej pasuje to właśnie do choroby Ménière’a, a nie do otosklerozy, presbyacusis czy urazu akustycznego. Błąd w tym pytaniu najczęściej wynika z automatycznego kojarzenia „odbiorczy = presbyacusis” albo „odbiorczy = hałas”, bez zwrócenia uwagi na to, w jakim zakresie częstotliwości występuje ubytek i jak wygląda typowy wzorzec dla danej choroby.