Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Ten typ pytania często myli, bo większość osób kojarzy niedosłuch odbiorczy głównie z wysokimi częstotliwościami i automatycznie myśli o presbyacusis albo guzie nerwu VIII. Tymczasem rozkład ubytku w widmie częstotliwości jest bardzo charakterystyczny dla różnych jednostek chorobowych. W presbyacusis, czyli niedosłuchu starczym, uszkodzenie dotyczy przede wszystkim komórek rzęsatych w części podstawnej ślimaka, co przekłada się na stopniowy spadek słuchu w wysokich częstotliwościach (4–8 kHz), przy relatywnie dobrym słyszeniu niskich tonów przez długi czas. Audiogram ma wtedy typowy kształt opadający, a nie „od dołu” jak w chorobie Ménière’a. Guz nerwu VIII (nerwiak nerwu słuchowego) również daje ubytek typu odbiorczego, ale zwykle asymetryczny, często bardziej zaznaczony w wyższych częstotliwościach, z wyraźnym pogorszeniem rozumienia mowy nieadekwatnym do samego progu tonalnego. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie wszystkich niedosłuchów odbiorczych do jednego worka i nieuwzględnianie kształtu krzywej audiometrycznej oraz objawów towarzyszących. Uraz akustyczny natomiast klasycznie uszkadza ślimak w zakresie 3–6 kHz, z charakterystycznym dołkiem około 4 kHz, co jest dobrze opisane w literaturze i wytycznych BHP dotyczących hałasu zawodowego. Niskie częstotliwości pozostają zwykle dość długo zachowane. Kiedy widzimy przewagę ubytku w niskich częstotliwościach, myślimy przede wszystkim o patologiach ucha wewnętrznego związanych z zaburzeniami gospodarki płynami, jak właśnie choroba Ménière’a. W dobrych praktykach diagnostycznych zawsze analizuje się nie tylko wielkość ubytku, ale też jego konfigurację w audiogramie, dynamikę zmian w czasie oraz korelację z objawami klinicznymi (szumy, zawroty, uczucie pełności ucha). Pomijanie tych elementów prowadzi do błędnego przypisywania pacjentów do niewłaściwych rozpoznań, a co za tym idzie – do złego planowania rehabilitacji słuchowej i doboru aparatu.