Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W temacie efektu okluzji łatwo wpaść w kilka typowych pułapek myślowych. Intuicja często podpowiada, że skoro pacjent skarży się na dyskomfort, to wystarczy obniżyć wzmocnienie „wszędzie” i będzie po kłopocie. Niestety, globalne zmniejszanie wzmocnienia dla całego pasma częstotliwości jest rozwiązaniem bardzo nieefektywnym. Owszem, może trochę zmniejszy wrażenie dudnienia, ale równocześnie pogorszy słyszalność mowy, zwłaszcza spółgłosek wysokoczęstotliwościowych, i wyprowadzi dopasowanie poza zalecenia metod takich jak NAL czy DSL. W praktyce klinicznej takie podejście kończy się zazwyczaj tym, że pacjent przestaje korzystać z aparatów, bo „nic nie słyszy, ale dalej mu dudni”. Drugim błędnym tropem jest pomysł podwyższania wzmocnienia, czy to w całym paśmie, czy tylko w niskich częstotliwościach. Jeżeli źródłem problemu jest nadmierne odczuwanie własnego głosu i dźwięków wewnętrznych w przewodzie słuchowym zamkniętym wkładką, to zwiększenie wzmocnienia jeszcze bardziej podbije te bodźce. Wzmocnienie basów dodatkowo uwypukli efekt „głowy w beczce”, co jest dokładnie odwrotne do celu, jaki chcemy osiągnąć. To taki klasyczny błąd: mylenie problemu braku słyszalności z problemem komfortu akustycznego. W okluzji nie chodzi o to, że jest za cicho, tylko że jest za bardzo „pełno” w niskich częstotliwościach, zwłaszcza dla własnego głosu. Standardy dopasowania aparatów i dobre praktyki protetyczne jasno wskazują, że przy pracy z efektem okluzji modyfikujemy przede wszystkim pasmo niskoczęstotliwościowe i/lub warunki wentylacji wkładki, a nie wzmacniamy ani nie osłabiamy wszystkiego w ciemno. Dlatego odpowiedzi odwołujące się do globalnych zmian wzmocnienia lub do zwiększania basów są po prostu sprzeczne z mechanizmem zjawiska i z codzienną praktyką gabinetową.