Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W akustyce i audiologii bardzo łatwo pomylić różne jednostki opisujące dźwięk, bo wszystkie brzmią dość podobnie i krążą w tych samych tematach. W tym pytaniu kluczowe jest rozróżnienie między fizycznym opisem dźwięku a opisem tego, jak ten dźwięk jest odczuwany przez człowieka. Poziom głośności, rozumiany psychoakustycznie, opisujemy w fonach. Fony odnoszą się do krzywych jednakowej głośności i są zdefiniowane względem tonu 1 kHz, co uwzględnia rzeczywistą czułość ucha na różne częstotliwości. Jednostka decybel jest z kolei jednostką logarytmiczną stosowaną do opisu poziomu ciśnienia akustycznego, mocy czy napięcia. W akustyce mówimy najczęściej o dB SPL, w audiometrii klinicznej o dB HL, w technice aparatów słuchowych o dB FS czy dB re 20 µPa. To są wielkości fizyczne albo umowne skale odniesienia, a nie bezpośrednia miara odczuwanej głośności. Typowym błędem jest utożsamianie „głośności” z „dB”, bo w praktyce pomiarowej ciągle operujemy decybelami, ale one same nie opisują wprost wrażenia słuchowego. Mel i son to też pojęcia psychoakustyczne, jednak dotyczą innych aspektów. Mel służy do opisu wysokości tonalnej, czyli tego, jak subiektywnie odbieramy wysokość dźwięku, a nie jego głośność. Son natomiast jest jednostką głośności, ale nie poziomu głośności – 1 son odpowiada głośności tonu 1 kHz o poziomie 40 fonów. W praktyce zawodowej używa się sonów do bardziej liniowego opisu odczuwanej głośności, ale podstawową jednostką poziomu głośności pozostaje fon. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z wrzucania do jednego worka wszystkich skal psychoakustycznych i fizycznych. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze pytać: czy opisuję to, co mierzy mikrofon (dB), czy to, co „czuje” ucho (fony, sony, melle). Dopiero wtedy odpowiedni wybór jednostki staje się dość oczywisty.