Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Próba SISI należy do tzw. badań nadprogowych, czyli takich, w których nie interesuje nas tylko próg słyszenia, ale zachowanie ucha przy dźwiękach głośniejszych od progu. Kluczowe jest tu zrozumienie, że w tym teście absolutnie nie badamy stałej głośności tonu ani zaniku słyszalności, ani też zmiany wysokości (częstotliwości) dźwięku. W próbie SISI pacjent przez cały czas słyszy ton o stałej częstotliwości i stałym poziomie bazowym, a my co pewien czas dokładamy bardzo mały, krótki przyrost natężenia, zwykle o 1 dB. Zadaniem pacjenta jest wykrycie właśnie tego chwilowego przyrostu głośności, a nie jakiejkolwiek innej zmiany. Błędne skojarzenie z „zanikiem słyszalności tonu” wynika często z mylenia SISI z badaniami typu tone decay czy z testami zmęczeniowymi, gdzie faktycznie obserwuje się zanik percepcji tonu w czasie. W SISI nic nie ma zanikać – ton podstawowy cały czas jest obecny, a my sprawdzamy, czy ucho wychwyci mały skok natężenia. Podobnie pomyłka ze „stałą głośnością tonu” bierze się z tego, że część osób myśli o klasycznej audiometrii tonalnej, gdzie szukamy progu, ale tam nie prosimy pacjenta o reakcję na stabilność bodźca, tylko na samo jego usłyszenie. Z kolei odpowiedź sugerująca „zmianę wysokości tonu” dotyczy zupełnie innego typu badań – to byłoby testowanie rozdzielczości częstotliwościowej, a nie czułości na zmiany natężenia. W audiologii rozdzielamy wyraźnie badania progu słyszenia, badania nadprogowe natężeniowe (jak SISI, LDL, rekrutacja) oraz testy związane z częstotliwością. Dobra praktyka kliniczna wymaga, żeby zawsze kojarzyć SISI z rekrutacją głośności i uszkodzeniem ślimakowym, a nie z zanikaniem tonu czy zmianą barwy lub wysokości dźwięku. Jeśli w głowie trzyma się prostą zasadę: SISI = wrażliwość na małe przyrosty natężenia na tle stałego tonu, to ryzyko takich pomyłek naprawdę mocno spada.