Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Audiometr skriningowy ma jedno podstawowe zadanie: szybko wychwycić osoby, u których może występować niedosłuch, a nie szczegółowo analizować przyczynę czy mechanizm zaburzenia słuchu. Typowym błędem jest mylenie prostego badania przesiewowego z pełną diagnostyką audiologiczną. Informacja, którą dostajemy z takiego testu, to w praktyce odpowiedź na pytanie: czy jest podejrzenie niedosłuchu przy określonych częstotliwościach i poziomach głośności, czy nie. Natomiast niedrożność trąbki słuchowej ocenia się przede wszystkim badaniem otoskopowym i tympanometrią, czyli audiometrią impedancyjną. Tam analizujemy kształt tympanogramu, ciśnienie w jamie bębenkowej, objętość przewodu słuchowego zewnętrznego. Audiometr skriningowy tego nie mierzy, bo nie bada parametrów ciśnieniowych w uchu środkowym. Podobnie jest z podatnością (compliance) błony bębenkowej – to też domena tympanometru, a nie prostego audiometru przesiewowego. W tympanometrii zmieniamy ciśnienie w przewodzie słuchowym i rejestrujemy, jak błona reaguje, co pozwala wnioskować o sztywności układu przewodzącego. Audiometr skriningowy jedynie podaje dźwięk przez słuchawki lub czasem przez słuchawkę kostną i sprawdza, czy badany go słyszy. Kolejne mylne skojarzenie to ocena rozumienia mowy. Do tego służy audiometria słowna (mowy), z wykorzystaniem list wyrazów lub zdań, a nie typowy skrining tonalny. Rozumienie mowy zależy nie tylko od samego progu słyszenia, ale też od centralnego przetwarzania słuchowego, jakości nagrania, warunków akustycznych. Skrining tonalny tego po prostu nie ogarnia. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z wrzucania wszystkich „audiometrii” do jednego worka. Warto więc zapamiętać: audiometr skriningowy odpowiada nam głównie na pytanie, czy występuje niedosłuch, a cała reszta – trąbka słuchowa, podatność błony bębenkowej, rozumienie mowy – wymaga innych, bardziej zaawansowanych badań zgodnych ze standardami audiologii.