Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzenie, że przedwzmacniacz w aparacie słuchowym służy głównie do „wzmacniania napięcia sygnału”. Oczywiście, pewne wzmocnienie tam występuje, ale nie jest to podstawowy, najważniejszy cel projektowy. Kluczowe jest dopasowanie, czyli transformacja impedancji elektrycznej pomiędzy mikrofonem elektretowym a dalszym torem audio. Jeśli o tym zapomnimy, to nawet duże wzmocnienie napięciowe nie zapewni ani dobrej jakości dźwięku, ani stabilnej pracy układu. Częstym błędem myślowym jest też łączenie przedwzmacniacza z redukcją sprzężenia zwrotnego. Sprzężenie zwrotne akustyczne w aparatach słuchowych (piszczenie, gwizd) jest redukowane głównie przez odpowiednią konstrukcję wkładki usznej, dopasowanie akustyczne, ustawienia wzmocnienia, a coraz częściej przez algorytmy cyfrowe w procesorze sygnałowym (feedback cancellation). Przedwzmacniacz przy mikrofonie nie jest od tego, żeby „gasić” sprzężenia – jego rola jest bardziej podstawowa i czysto elektroakustyczna. Kolejna myląca intuicja dotyczy zniekształceń nieliniowych. Owszem, dobrze zaprojektowany przedwzmacniacz ma pracować liniowo i nie dodawać własnych zniekształceń, ale nie jest to jego specjalna funkcja „zmniejszania zniekształceń”. Raczej chodzi o to, żeby ich nie dokładać. Za kontrolę zniekształceń słuchowych w aparacie odpowiadają głównie układy kompresji, ograniczniki MPO, odpowiedni dobór wzmocnienia i prawidłowa konfiguracja całego toru. Z mojego doświadczenia osoby uczące się elektroakustyki często mieszają ogólne zadania toru audio (wzmocnienie, korekcja, redukcja sprzężeń) z bardzo konkretną, techniczną rolą pojedynczego bloku, jakim jest przedwzmacniacz mikrofonu elektretowego. W aparatach słuchowych to wejściowe dopasowanie impedancji jest absolutnie krytyczne, bo decyduje o szumach, czułości, pasmie i stabilności całego systemu.