Kwalifikacja: MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Analizując ten audiogram łatwo wpaść w kilka typowych pułapek interpretacyjnych. Na pierwszy rzut oka ktoś może pomyśleć, że to jeszcze „prawie norma”, bo progi nie sięgają bardzo głęboko w dół skali, ale w audiologii obowiązuje zasada, że już wartości rzędu 25–30 dB HL na kilku częstotliwościach oznaczają kliniczny niedosłuch. Dlatego stwierdzenie, że pacjent ma słuch prawidłowy, jest po prostu sprzeczne z obowiązującymi kryteriami diagnostycznymi. Inny błąd to pochopne uznanie wyniku za niedosłuch przewodzeniowy albo mieszany tylko dlatego, że ubytek nie jest bardzo głęboki lub ma „dziwny” kształt. W niedosłuchu przewodzeniowym spodziewamy się wyraźnej szczeliny powietrzno‑kostnej – przewodnictwo kostne pozostaje w normie lub blisko normy, a przewodnictwo powietrzne jest istotnie gorsze. W niedosłuchu mieszanym część ubytku ma charakter przewodzeniowy, a część odbiorczy, więc audiogram pokazuje jednocześnie podniesione progi kostne i dodatkowo jeszcze gorsze progi powietrzne, z zachowaną różnicą między nimi. Tutaj obie krzywe – powietrzna i kostna – biegną razem, bez znaczącej różnicy, co jest klasycznym wyznacznikiem niedosłuchu odbiorczego. Mylenie tych wzorców często wynika z patrzenia tylko na głębokość ubytku, a nie na relację między rodzajami przewodnictwa. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze najpierw ocenić obecność lub brak szczeliny powietrzno‑kostnej, a dopiero później zastanawiać się nad stopniem i konfiguracją niedosłuchu. Dzięki temu łatwiej uniknąć błędnej kwalifikacji pacjenta, np. do leczenia operacyjnego, gdy tak naprawdę potrzebuje on prawidłowo dobranego aparatu słuchowego typowego dla uszkodzenia ślimaka.