Która z wymienionych ras pszczół charakteryzuje się jednolitym ziemisto-ciemnobrązowym ubarwieniem ciała, krótkim języczkiem, dużą skłonnością do żądlenia, płochliwością na plastrze oraz dobrą zimotrwałością?
A. Włoska.
B. Kaukaska.
C. Kraińska.
D. Środkowoeuropejska.
Rasa pszczół środkowoeuropejskich (Apis mellifera mellifera) jest bardzo charakterystyczna, zwłaszcza jeśli chodzi o ubarwienie i zachowanie. Ich ciało ma jednolity, ziemisto-ciemnobrązowy kolor, a włoski są krótkie i słabo żółte, co odróżnia je od np. pszczół kraińskich czy włoskich. Krótki języczek (zwykle ok. 6 mm) sprawia, że te pszczoły nie są aż tak efektywne przy zbiorze nektaru z głębokich kwiatów, ale za to świetnie radzą sobie z roślinami typowymi dla naszego klimatu. W praktyce pszczelarze doceniają ich bardzo dobrą zimotrwałość – te pszczoły świetnie znoszą długie, mroźne zimy, nie zużywając przy tym nadmiernie zapasów pokarmowych. Trzeba też pamiętać o ich dość dużej agresywności i płochliwości – na plastrze szybko się niecierpliwią, mają tendencję do żądlenia, więc według mnie praca z nimi wymaga trochę więcej ostrożności i wprawy. W literaturze fachowej i praktyce zawodowej często się podkreśla, że środkowoeuropejskie pszczoły wybierane są do pasiek nastawionych na odporność rodzin i minimalizację strat zimowych. Moim zdaniem to dobry wybór do trudniejszych warunków klimatycznych, chociaż trzeba się liczyć z pewnymi niedogodnościami podczas obsługi uli.
Odpowiedzi wskazujące na pszczoły kraińskie, włoskie lub kaukaskie wynikają zazwyczaj z mylenia cech morfologicznych albo z przeceniania uniwersalności niektórych ras. Pszczoła kraińska (Apis mellifera carnica) znana jest z łagodności i stosunkowo ciemnego ubarwienia, ale jej kolor nie jest jednolicie ziemisto-ciemnobrązowy – raczej szarawy z jasnymi pierścieniami na odwłoku. Poza tym kraińskie pszczoły cechują się większą spokojnością na plastrze i są mniej skłonne do żądlenia niż środkowoeuropejskie; to właśnie dlatego w wielu krajach są chętnie wybierane przez pszczelarzy ceniących komfort pracy. Z kolei rasa włoska (Apis mellifera ligustica) to zupełnie inna bajka – to pszczoły wyjątkowo łagodne, bardzo żółto ubarwione, o długim języczku, co predysponuje je do pracy z roślinami o głębokich kielichach kwiatowych, ale niestety słabiej radzą sobie w trudniejszych warunkach zimowych. Wreszcie pszczoły kaukaskie (Apis mellifera caucasica) rozpoznasz po popielatoszarym ubarwieniu i bardzo długim języczku, co przekłada się na ich wysoką wydajność przy zbiorze nektaru z głębokich kwiatów, ale niestety te pszczoły są mniej odporne na wilgoć i często mają tendencję do rabunków. Typowym błędem jest skupianie się tylko na jednym aspekcie, np. ubarwieniu, bez brania pod uwagę całokształtu cech użytkowych – tymczasem tylko pszczoła środkowoeuropejska odpowiada wszystkim określonym w pytaniu właściwościom: ciemne, jednolite ubarwienie, krótki języczek, wysoka żądliwość i płochliwość oraz znakomita zimotrwałość. Branżowe zalecenia wyraźnie wskazują, by przy wyborze rasy kierować się nie tylko wyglądem, ale też zachowaniem i dostosowaniem do lokalnych warunków.