Kwalifikacja: ROL.03 - Prowadzenie produkcji pszczelarskiej

Wiele osób wyobraża sobie, że wystarczy jeden kolczyk na uchu, by spełnić wymogi identyfikacji bydła, albo że można posłużyć się tatuażem na grzbiecie, jednak to nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym i praktyką rolniczą. Pierwszym często spotykanym błędem jest założenie, że pojedynczy kolczyk – zwłaszcza na jednym, wybranym uchu – jest wystarczający. W praktyce i zgodnie z przepisami kolczyki muszą być dwa, po jednym na każdej małżowinie usznej; to zapewnia bezpieczeństwo identyfikacji nawet, gdyby jeden z nich się zgubił czy uległ zniszczeniu. Kolejna mylna koncepcja dotyczy stosowania tatuażu na grzbiecie, zarówno z numerem oborowym, jak i indywidualnym. W Polsce takie metody oznakowania są nieakceptowane – tatuaże mogą być stosowane wyłącznie u świń i królików, a i to według szczegółowych wytycznych. Bydło musi mieć kolczyki, bo to jedyny sposób uznawany przez system informatyczny ARiMR i służby weterynaryjne. Wytatuowanie numeru na grzbiecie nie tylko jest niezgodne z prawem, ale też zupełnie niepraktyczne – trudno to odczytać w polu czy oborze, a po kilku miesiącach tatuaż traci czytelność. Przyjęcie numeru oborowego jako identyfikatora także jest błędem, bo procedury wymagają unikalnego numeru krajowego nadanego przez centralny system. Z moich obserwacji wynika, że te pomyłki czasem wynikają z mieszania praktyk dotyczących innych gatunków zwierząt albo starych zwyczajów, które już nie obowiązują. Rolnik, który nie stosuje się do zasad, naraża się na kłopoty podczas kontroli, ryzyko kar i problemy ze sprzedażą zwierząt. Dobre praktyki branżowe jasno mówią: tylko założenie kolczyków na obu małżowinach usznych gwarantuje zgodność z przepisami i bezpieczeństwo obrotu zwierzętami.