Fragment wyrobu, który przedstawiono na rysunku, wykonano techniką wytwarzania
Na rysunku widać układ charakterystyczny dla tkaniny, czyli wyrób powstający przez przeplatanie dwóch układów nitek: osnowy i wątku. Osnowa biegnie zwykle wzdłuż wyrobu, a wątek jest wprowadzany poprzecznie. W schemacie takie nitki przechodzą raz nad, raz pod sobą, tworząc określony splot tkacki. To właśnie jest najważniejsza cecha tkaniny, nie sam wygląd powierzchni. Moim zdaniem to dobry przykład, bo na podobnych rysunkach technologicznych łatwo ćwiczyć rozpoznawanie raportu splotu i miejsc przeplotu. W praktyce tak opisuje się np. płótno, skośne odmiany tkanin, satynę czy tkaniny dekoracyjne. W dokumentacji branżowej zwraca się uwagę na kierunek osnowy, kierunek wątku, gęstość nitek, masę powierzchniową oraz prawidłowe oznaczenie splotu. Dobra praktyka jest taka, żeby nie oceniać wyrobu tylko po ozdobności, ale po konstrukcji. Jeśli są dwa prostopadłe układy nitek i regularne przeploty, mamy technikę wytwarzania tkaniny.
W tym zadaniu najłatwiej pomylić się wtedy, gdy patrzy się tylko na ozdobny, kręty przebieg linii i od razu kojarzy go z koronką, haftem albo dzianiną. Trzeba jednak zacząć od konstrukcji wyrobu. Dzianina powstaje z oczek, czyli z pętli tworzących rządki i kolumienki. W schemacie dzianiny szukałoby się właśnie pętelek, przewlekania nitki przez poprzednie oczko i układu elastycznego, który łatwo się rozciąga. Tutaj tego nie ma. Widać raczej nitki przechodzące nad i pod innymi nitkami, a to jest typowe dla procesu tkania. Koronka również może mieć prześwity i dekoracyjny charakter, ale jej budowa opiera się często na wiązaniu, splataniu, skręcaniu lub specjalnych układach ażurowych, a nie na klasycznym przeplataniu osnowy z wątkiem pod kątem prostym. Haft z kolei jest techniką zdobniczą wykonywaną na gotowym podłożu, najczęściej tkaninie albo dzianinie. Nitka haftująca nie tworzy całej konstrukcji wyrobu, tylko dekoruje powierzchnię. Z mojego doświadczenia uczniowie często wybierają haft, bo na rysunku widzą zakrzywione nitki i wydaje się, że to ścieg. Ale w analizie technologicznej ważniejsze jest pytanie: czy wyrób powstaje od podstaw, czy tylko jest ozdabiany? Tutaj przedstawiono fragment struktury tkackiej, gdzie zasadniczą rolę pełni osnowa i wątek. Dlatego właściwym rozpoznaniem jest tkanina, a nie technika dziewiarska, koronkarska ani hafciarska.