Fragment wyrobu włókienniczego przedstawionego na rysunku to
Fragment pokazuje koronkę, czyli ażurowy wyrób włókienniczy o dekoracyjnej budowie, w którym najważniejszy jest układ nitek tworzących wzór i prześwity. Widać tu charakterystyczne pętelki, łuki i oczka połączone w ornament, a nie zwartą powierzchnię materiału. Moim zdaniem to jest właśnie najłatwiejsza cecha do zapamiętania: koronka zwykle ma dużo wolnych przestrzeni, a jej funkcja często jest ozdobna, np. przy bieliźnie, firanach, obrusach, odzieży ślubnej albo elementach dekoracyjnych. W praktyce branżowej przy rozpoznawaniu takiego wyrobu patrzy się na technikę wykonania, raport wzoru, równomierność nitek, stabilność krawędzi i jakość połączeń. Koronki mogą być wykonywane różnymi metodami, np. szydełkiem, frywolitką, na klockach albo maszynowo. Dobra praktyka wymaga też dobrania odpowiedniej nici: zbyt gruba zniszczy delikatność wzoru, a zbyt słaba może się przecierać i zrywać. Ten fragment nie ma typowej osnowy i wątku jak tkanina, nie przypomina też regularnej dzianiny z oczek w rządkach. To wyrób ozdobny, ażurowy, więc określenie koronka jest tu najbardziej precyzyjne.
Na ilustracji znajduje się koronka, a pomylenie jej z tkaniną, dzianiną albo plecionką zwykle wynika z patrzenia tylko na to, że wyrób jest z nitek. To trochę za mało, bo w technice włókienniczej liczy się przede wszystkim sposób tworzenia struktury. Tkanina powstaje przez przeplatanie dwóch układów nitek: osnowy i wątku. Ma więc zazwyczaj bardziej regularną, płaską powierzchnię, nawet jeśli jest cienka lub ozdobna. W pokazanym fragmencie nie widać klasycznego układu osnowowo-wątkowego, tylko ornament z pętelek i łuków, z dużymi prześwitami. Dzianina z kolei budowana jest z oczek układanych w kolumienki i rządki. Może być elastyczna i też ażurowa, ale jej budowa ma wyraźny rytm oczek dziewiarskich. Tutaj wzór jest bardziej koronkowy, dekoracyjny, miejscami podobny do frywolitki albo koronki szydełkowej. Plecionka powstaje przez skośne lub pasmowe przeplatanie nitek, sznurków czy taśm, często w formie taśmy, liny albo elementu technicznego. Nie daje zwykle takiego lekkiego, ornamentalnego rysunku jak widoczny na zdjęciu. Z mojego doświadczenia najlepiej najpierw zadać sobie pytanie: czy materiał tworzy zwartą powierzchnię użytkową, czy raczej ażurowy wzór ozdobny. Tutaj odpowiedź prowadzi do koronki. W dokumentacji i ocenie jakości takiego wyrobu zwraca się uwagę na powtarzalność motywu, czystość oczek, naprężenie nici i brak zaciągnięć, bo to właśnie te cechy decydują o estetyce i trwałości koronki.