Którą czynność przedstawioną na zdjęciu wykonuje pracownik?
Na zdjęciu widać nakładanie pasm osnowy do reganu, czyli rozdzielanie przygotowanych pasm nitek pomiędzy metalowe pręty grzebienia pomocniczego. Regan służy do utrzymania właściwej szerokości osnowy i równego rozłożenia nitek przed dalszym przygotowaniem krosna. Pracownik nie wykonuje tu samego tkania, tylko bardzo ważny etap przygotowawczy: pilnuje, aby pasma leżały kolejno, bez krzyżowania i bez nadmiernego naprężenia. Moim zdaniem to jedna z tych czynności, które wyglądają prosto, ale jak się ją zrobi niestarannie, potem wychodzą kłopoty na całej tkaninie. W praktyce dobra zasada jest taka: pasma osnowy wkłada się spokojnie, zachowując ich kolejność z krzyża nitkowego, kontrolując liczbę nitek w paśmie i pilnując, żeby nitki nie były poskręcane. Dzięki temu podczas przewlekania przez nicielnice i płochę osnowa będzie pracowała równomiernie, a gotowa tkanina nie dostanie pasów, ściągnięć albo nierównej szerokości. To jest typowa czynność z zakresu przygotowania krosna rękodzielniczego do pracy.
Na fotografii można pomylić kilka etapów przygotowania osnowy, bo wszystkie odbywają się jeszcze przed właściwym tkaniem i często dotyczą tych samych nitek. Liczenie nitek osnowy w paśmie polega głównie na kontroli ilościowej: sprawdza się, czy w danym paśmie jest właściwa liczba końców osnowowych zgodna z projektem tkaniny, gęstością w płosze i szerokością wyrobu. Na zdjęciu ręce pracownika nie są jednak skupione na odliczaniu pojedynczych nitek, tylko na wprowadzaniu całego pasma między pręty reganu, żeby je uporządkować i rozłożyć na szerokość. Dowiązywanie nitek osnowy to inna czynność, wykonywana wtedy, gdy trzeba połączyć nową osnowę ze starą albo naprawić zerwany koniec. Widać wtedy wiązanie supełków, łączenie końców i kontrolę węzłów, a tutaj najważniejsze jest prowadzenie pasma przez grzebień pomocniczy. Tworzenie krzyża nitkowego również nie pasuje do sytuacji ze zdjęcia. Krzyż powstaje wcześniej, zwykle podczas snucia osnowy, po to aby zachować kolejność nitek i później ich nie pogubić. Typowy błąd myślowy bierze się stąd, że każdy kontakt z osnową wygląda podobnie: białe nitki, ręce, naprężenie i narzędzia. W branżowej praktyce trzeba jednak patrzeć na funkcję narzędzia. Skoro widoczny jest regan z szeregiem metalowych prętów, a pasma są układane pomiędzy nimi, chodzi o nakładanie pasm osnowy do reganu, nie o liczenie, dowiązywanie ani wykonywanie krzyża.