Który rysunek przedstawia haft sznureczkowy?
Rysunek 2 pokazuje haft sznureczkowy, nazywany też często ściegiem łodyżkowym albo konturowym, zależnie od szkoły nazewnictwa. Widać tam charakterystyczne, lekko ukośne nakładanie kolejnych odcinków nitki, które tworzą linię podobną do skręconego sznurka. To właśnie jest najważniejsza cecha rozpoznawcza: ścieg nie składa się z osobnych prostych kresek ani z pętelek, tylko daje ciągły, gęsty kontur o efekcie skrętu. W praktyce używa się go do obrysów motywów roślinnych, łodyg, liter, monogramów i dekoracyjnych linii na tkaninie. Dobra praktyka jest taka, żeby nitkę prowadzić cały czas po tej samej stronie igły, bo wtedy sznureczek wychodzi równy i nie robi się poszarpany. Moim zdaniem to jeden z bardziej przydatnych ściegów w hafcie ręcznym, bo prosty, a wygląda całkiem profesjonalnie. Warto też pilnować naprężenia nici: za mocno ściągnięta tkanina zacznie się marszczyć, a za luźna nitka da nierówny, brzydki kontur.
W tym pytaniu łatwo pomylić haft sznureczkowy z innymi ściegami, bo wszystkie rysunki pokazują pracę igłą i nitką, ale konstrukcja ściegu jest inna. Haft sznureczkowy rozpoznaje się po ciągłej linii przypominającej skręcony kordonek lub mały wałeczek z nici. Ważne jest, że kolejne wkłucia zachodzą na siebie w taki sposób, że powstaje efekt skrętu, a nitka prowadzona jest konsekwentnie po jednej stronie. Jeżeli na rysunku widoczne są oddzielne pętelki, łezki, supełki albo ściegi promieniście rozchodzące się od środka, to nie jest typowy sznureczek. Takie formy mogą przypominać ścieg pętelkowy, dziergany, okrętkowy, gałązkowy albo dekoracyjne wypełnienie, ale nie dają zwartego konturu o strukturze sznura. Częsty błąd polega na patrzeniu tylko na to, że linia jest ozdobna i wykonana ręcznie. W hafcie to za mało, bo liczy się sposób prowadzenia nitki, kierunek wkłuć, powtarzalność odcinków i efekt końcowy na powierzchni tkaniny. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać, że sznureczkowy służy głównie do konturów, łodyg i napisów, a nie do tworzenia samych listków z pętelek czy promienistych płatków. Przy ocenie rysunku warto więc szukać regularnego, skośnego układu nitek, który wizualnie udaje skręcony sznurek. To jest branżowo poprawne podejście, zgodne z zasadami rozpoznawania ściegów ręcznych w dokumentacji hafciarskiej i na próbkach technologicznych.