Którym rodzajem haftu zdobiony jest wyrób, którego fragment przedstawiono na rysunku?
Odpowiedź: haft angielski. Na fragmencie wyrobu widać charakterystyczne dla tej techniki niewielkie otworki, najczęściej owalne lub okrągłe, których brzegi są gęsto obszyte nitką. W praktyce taki efekt uzyskuje się przez wycięcie albo rozepchnięcie włókien tkaniny, a potem staranne obrobienie krawędzi ściegiem dzierganym, obrzucanym lub bardzo zwartym ściegiem atłasowym. Właśnie te jasne, wypukłe obwódki wokół otworów i falisty, obszyty brzeg są mocną wskazówką. Haft angielski często stosuje się na białej lub jasnej bawełnie, lnie, batyście, pościeli, serwetach, bluzkach dziecięcych i elementach bielizny stołowej. Moim zdaniem to jedna z tych technik, gdzie schludność jest ważniejsza niż sama ilość wzoru. Dobra praktyka branżowa wymaga równego napięcia nici, zabezpieczenia krawędzi przed strzępieniem oraz dopasowania grubości igły i nici do gęstości tkaniny. Jeśli otworki są nierówne albo obszycie za luźne, wyrób szybko traci estetykę i trwałość.
W tym przypadku nie chodzi o haft cieniowany, supełkowy ani zwykły atłasowy, choć łatwo się na tym złapać, szczególnie patrząc tylko na wypukłość nici. Haft cieniowany rozpoznaje się po płynnych przejściach tonalnych, gdzie nici w różnych odcieniach tworzą efekt światła, głębi i modelunku, na przykład na płatkach kwiatów lub liściach. Na pokazanym fragmencie nie ma takiego stopniowania barwy ani malarskiego układu ściegów, jest za to jasna tkanina z wyraźnymi otworami i obszytymi krawędziami. Haft supełkowy daje drobne wypukłe punkty, przypominające ziarenka lub guzki. Stosuje się go często jako środki kwiatów, fakturę albo dekoracyjne kropki, ale nie tworzy on typowych ażurów z obrobionym brzegiem. Haft atłasowy rzeczywiście może występować przy wykańczaniu elementów i bywa używany do gładkiego wypełniania powierzchni, dlatego ta odpowiedź może wydawać się kusząca. Jednak sam haft atłasowy polega głównie na układaniu równoległych, ścisłych ściegów dających gładką, satynową powierzchnię, a nie na tworzeniu dekoracyjnych dziurek w tkaninie. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że ocenia się tylko rodzaj ściegu widoczny na brzegu, a nie całą konstrukcję zdobienia. W hafcie angielskim najważniejsze są ażury, otworki i obszyte kontury, często połączone z falistą krawędzią. Z mojego doświadczenia, przy rozpoznawaniu haftów warto najpierw zapytać: czy wzór jest wypełniany nicią, czy raczej tkanina jest nacinana i zabezpieczana. Tutaj zdecydowanie widać tę drugą sytuację.