Którym splotem wykonana jest dzianina przedstawiona na rysunku?
Na rysunku widać dzianinę wykonaną splotem dwulewym, czyli takim, w którym powierzchnia tworzy wyraźne poprzeczne wałeczki i z obu stron wygląda bardzo podobnie, raczej „lewo” niż gładko. Charakterystyczne są poziome grzbiety oczek, brak wyraźnych pionowych kolumienek typowych dla strony prawej oraz dość mięsista, elastyczna struktura. W praktyce taki efekt kojarzy się ze ściegiem francuskim wykonywanym na drutach, gdzie przerabia się stale oczka prawe albo stale oczka lewe, zależnie od sposobu pracy. Moim zdaniem to jeden z łatwiejszych splotów do rozpoznania, bo nie udaje gładkiej dzianiny, tylko od razu pokazuje te rządki. W branży dziewiarskiej przy ocenie próbki patrzy się właśnie na układ oczek, raport splotu, kierunek rządków i wygląd obu stron wyrobu. Splot dwulewy dobrze sprawdza się w szalikach, plisach, elementach ozdobnych, mankietach i wyrobach, które mają być grubsze oraz stabilniejsze wymiarowo. Dobra praktyka to nie oceniać tylko koloru czy grubości przędzy, ale przede wszystkim geometrię oczek, bo ten sam surowiec może dać zupełnie inny wygląd przy innym splocie.
Przy takim rysunku łatwo pomylić się, jeśli patrzy się tylko na to, że dzianina jest gruba i ma wyraźną fakturę. Splot dwuprawy daje zwykle inny obraz powierzchni: widać w nim bardziej pionowe kolumienki oczek prawych, układ jest bardziej żeberkowy albo obustronnie przypomina stronę prawą, zależnie od konstrukcji. Tutaj dominują poziome wałeczki, a nie pionowe żeberka, więc ta interpretacja nie pasuje do budowy oczek pokazanej na zdjęciu. To taki typowy błąd, bo uczniowie często kojarzą „dwustronność” z każdym splotem, który wygląda podobnie po obu stronach, a trzeba jeszcze sprawdzić, czy widzimy prawe oczka czy lewe łuki i grzbiety. Odpowiedzi związane z dzianiną dwustronnie nabraną lub jednostronnie nabraną też nie trafiają w sedno pytania. Nabieranie odnosi się raczej do sposobu rozpoczęcia lub ukształtowania brzegu, ewentualnie do techniki tworzenia określonej warstwy oczek, a nie do rozpoznania podstawowego splotu widocznego na całej powierzchni próbki. Na zdjęciu oceniamy strukturę dzianiny: rządki, oczka i sposób przeplatania pętli. W standardowej analizie wyrobu dziewiarskiego najpierw identyfikuje się rodzaj splotu po powtarzalnym raporcie, a dopiero później opisuje wykończenie brzegu czy technikę nabierania. Z mojego doświadczenia najlepsza metoda to spojrzeć, czy powierzchnia jest gładka z pionowymi „V”, czy ma poprzeczne garby. Tutaj te garby są bardzo czytelne, dlatego właściwym rozpoznaniem jest splot dwulewy.