Którym splotem wykonano przestawioną na rysunku dzianinę?
To jest splot lewoprawy, czyli podstawowy splot rządkowy dzianiny, w którym jedna strona wyrobu wygląda jak prawa, a druga jak lewa. Na rysunku dobrze to widać: po prawej stronie dzianiny oczka tworzą pionowe kolumienki, takie charakterystyczne „łańcuszki” albo V-kształtne układy, natomiast po lewej stronie widoczne są poprzeczne łuki nitek, bardziej faliste i wypukłe. Właśnie ta wyraźna różnica między stronami jest najważniejszą cechą splotu lewoprawego. Moim zdaniem to jeden z pierwszych splotów, który warto nauczyć się rozpoznawać, bo występuje bardzo często w praktyce: w koszulkach, bieliźnie, lekkiej odzieży sportowej, podszewkach dzianych czy rękawach T-shirtów. W branży dziewiarskiej przy ocenie takiej dzianiny zwraca się uwagę na regularność oczek, równe rządki i kolumienki, brak zaciągnięć oraz stabilność wymiarową po praniu. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze porównywać obie strony próbki, a nie patrzeć tylko na jedną powierzchnię, bo wtedy łatwo pomylić sploty. Splot lewoprawy jest elastyczny głównie w kierunku poprzecznym, ma też tendencję do zwijania się brzegów, co w krojeniu i szyciu trzeba uwzględnić, no bo inaczej wyrób potrafi trochę „uciekać” spod stopki maszyny.
W tym zadaniu łatwo dać się zmylić, bo wszystkie odpowiedzi dotyczą dzianin i brzmią dość podobnie. Kluczowe jest jednak nie samo słowo „splot”, tylko wygląd obu stron przedstawionej próbki. Dzianina na rysunku ma wyraźnie różną prawą i lewą stronę: z jednej strony widać pionowe kolumienki oczek prawych, a z drugiej poprzeczne łuki oczek lewych. Taki układ wskazuje na splot lewoprawy, a nie na układy obustronne czy dwupłytowe. Splot dwulewy kojarzy się z przewagą oczek lewych po obu stronach i daje bardziej żeberkowaną, poprzecznie zaznaczoną powierzchnię, więc nie pasuje do rysunku, gdzie prawa strona jest typowo „prawa”. Splot dwuprawy bywa mylony z lewoprawym, bo też występują oczka prawe, ale w dwuprawym obie strony wyrobu sprawiają wrażenie strony prawej, często dzięki układowi na dwóch łożach igłowych. Nie ma tam tak jednoznacznego kontrastu: prawa strona gładka, lewa strona z łukami. Interlokowy również jest dzianiną dwustronną, stabilniejszą i grubszą, z wyglądem oczek prawych po obu stronach, stosowaną na przykład w lepszej jakości koszulkach, bieliźnie czy odzieży dziecięcej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi regularne oczka i od razu wybiera splot dwuprawy albo interlokowy, bo wydają się „bardziej techniczne”. W praktyce rozpoznawania dzianin trzeba zacząć od prostego sprawdzenia: czy obie strony są takie same, czy różne. Tutaj są różne, więc dobór splotu powinien iść w stronę lewoprawego. Z mojego doświadczenia taka metoda jest najpewniejsza, szczególnie na egzaminach i przy analizie próbek materiałowych w pracowni.