Na rysunku przedstawiono koronkę
To jest koronka klockowa, czyli wyrób wykonywany przez przeplatanie wielu nitek na klockach, zwykle na poduszce koronkarskiej według wzornika nakłutego szpilkami. Na rysunku dobrze widać cechy tej techniki: ażurową, dość regularną siatkę, motywy układane promieniście, gęstsze wypełnienia i ozdobne łuczki na brzegu. Nitki nie tworzą tu oczek dzianinowych ani typowych ściegów haftu, tylko są krzyżowane i skręcane parami. W praktyce koronki klockowe spotyka się w serwetach, wstawkach do obrusów, kołnierzykach, mankietach i dekoracyjnych taśmach. Moim zdaniem najłatwiej rozpoznać ją po tym, że wygląda jak delikatna konstrukcja z osobno prowadzonych nitek, a nie jak materiał z naszytym wzorem. W dobrej dokumentacji branżowej opisuje się nie tylko nazwę wyrobu, ale też technikę wykonania, rodzaj nici, gęstość splotów i stan zachowania, bo to ma znaczenie przy praniu, prasowaniu i konserwacji takiej koronki.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka technik, bo wszystkie dają efekt ażurowy i ozdobny. Koronka raszlowa powstaje maszynowo na maszynach dziewiarskich osnowowych typu Raschel. Jej budowa opiera się na oczkach i układzie kolumienek oraz rządków, więc pod lupą widać bardziej dzianinowy charakter wyrobu. Często stosuje się ją w bieliźnie, firanach i dodatkach odzieżowych, ale jej regularność maszynowa jest inna niż w pokazanej robocie klockowej.
Koronka haftowana też może wyglądać bardzo dekoracyjnie, jednak jej zasada jest odmienna. W hafcie wzór tworzy się ściegami na podłożu, na przykład na tkaninie, tiulu albo materiale rozpuszczalnym. Wtedy szuka się śladów wkłuć, kierunku ściegów, podkładu i naszyć. Na pokazanym przykładzie konstrukcja wynika z przeplatania nitek, a nie z wyszywania motywu na gotowej bazie.
Koronka bobinetowa bywa szczególnie myląca, bo nazwa kojarzy się z bobinami i cienką siatką. Bobinet to jednak maszynowo wytwarzany tiul o regularnych oczkach, często używany jako tło albo podstawa do dalszych zdobień. Tutaj widać raczej rękodzielniczy układ par nitek, gęstsze płócienka i ażurowe mostki typowe dla koronki klockowej. Z mojego doświadczenia, najlepiej nie zgadywać po samym ogólnym wrażeniu, tylko patrzeć na budowę: czy są oczka dzianiny, ściegi haftu, maszynowa siatka, czy przeplatane pary nici prowadzone po wzorze.
Koronka haftowana też może wyglądać bardzo dekoracyjnie, jednak jej zasada jest odmienna. W hafcie wzór tworzy się ściegami na podłożu, na przykład na tkaninie, tiulu albo materiale rozpuszczalnym. Wtedy szuka się śladów wkłuć, kierunku ściegów, podkładu i naszyć. Na pokazanym przykładzie konstrukcja wynika z przeplatania nitek, a nie z wyszywania motywu na gotowej bazie.
Koronka bobinetowa bywa szczególnie myląca, bo nazwa kojarzy się z bobinami i cienką siatką. Bobinet to jednak maszynowo wytwarzany tiul o regularnych oczkach, często używany jako tło albo podstawa do dalszych zdobień. Tutaj widać raczej rękodzielniczy układ par nitek, gęstsze płócienka i ażurowe mostki typowe dla koronki klockowej. Z mojego doświadczenia, najlepiej nie zgadywać po samym ogólnym wrażeniu, tylko patrzeć na budowę: czy są oczka dzianiny, ściegi haftu, maszynowa siatka, czy przeplatane pary nici prowadzone po wzorze.