Normalne warunki klimatyczne w laboratoriach włókienniczych są spełnione, gdy temperatura i wilgotność względna powietrza wynoszą odpowiednio:
W laboratorium włókienniczym za normalne, czyli standardowe warunki klimatyczne przyjmuje się temperaturę 20°C oraz wilgotność względną powietrza 65%. To nie jest przypadkowy zestaw liczb, tylko warunki stosowane przy klimatyzowaniu i badaniu wyrobów włókienniczych, zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną oraz normami typu PN-EN ISO 139 dotyczącymi atmosfery do kondycjonowania i badań tekstyliów. Włókna, przędze, tkaniny i dzianiny chłoną albo oddają wilgoć z otoczenia, a to wpływa na ich masę, wytrzymałość, wydłużenie, sztywność, elektryzowanie się i nawet wymiary. Z mojego doświadczenia takie 20°C i 65% wilgotności daje dość stabilne i porównywalne wyniki, zwłaszcza przy badaniu masy liniowej przędzy, masy powierzchniowej tkaniny czy wytrzymałości na zrywanie. Jeżeli próbka leży wcześniej w zbyt suchym albo zbyt ciepłym pomieszczeniu, wynik może wyglądać technicznie poprawnie, ale w praktyce będzie mało wiarygodny. Dlatego przed badaniem materiały zwykle się sezonuje, czyli pozostawia w tych warunkach przez określony czas, aż osiągną równowagę wilgotnościową. To taka mała rzecz, a w laboratorium robi naprawdę dużą różnicę.
W tekstyliach temperatura i wilgotność powietrza mają większe znaczenie, niż czasem się wydaje na pierwszy rzut oka. Materiały włókiennicze nie są obojętne na klimat pomieszczenia. Bawełna, wełna, len, wiskoza czy nawet część włókien syntetycznych zmieniają swoje właściwości pod wpływem wilgoci i temperatury. Dlatego w laboratorium nie przyjmuje się dowolnych wygodnych warunków, tylko ustaloną atmosferę normalną: 20°C i 65% wilgotności względnej. Takie warunki pozwalają porównywać wyniki badań między różnymi laboratoriami i seriami produkcyjnymi.
Za niska temperatura, na przykład 15°C, nie odpowiada typowym warunkom laboratoryjnym dla badań włókienniczych. Może kojarzyć się z chłodnym magazynem, ale nie ze standardową atmosferą badawczą. Wilgotność 50% też jest zbyt niska dla klasycznego klimatu włókienniczego. Przy takim suchszym powietrzu włókna mogą oddać część wilgoci, stać się lżejsze, bardziej kruche albo bardziej podatne na elektryzowanie. Wtedy wyniki pomiarów masy, wytrzymałości czy wydłużenia nie będą reprezentatywne.
Samo 20°C jest dobrą temperaturą, ale zestawienie jej z 50% wilgotności nadal nie spełnia wymagań normalnych warunków klimatycznych. Częsty błąd polega na tym, że ktoś zapamiętuje tylko temperaturę pokojową i zakłada, że wilgotność nie jest aż tak ważna. W tekstyliach jest właśnie ważna, bo wilgoć wpływa na sorpcję włókien i stabilizację wymiarową wyrobu. Z kolei 25°C przy 65% wilgotności ma odpowiednią wilgotność, ale temperatura jest już za wysoka dla standardowych warunków normalnych stosowanych w badaniach. Moim zdaniem najlepiej zapamiętać to jako parę: 20°C plus 65%, bo te dwie wartości działają razem, a nie osobno.
Za niska temperatura, na przykład 15°C, nie odpowiada typowym warunkom laboratoryjnym dla badań włókienniczych. Może kojarzyć się z chłodnym magazynem, ale nie ze standardową atmosferą badawczą. Wilgotność 50% też jest zbyt niska dla klasycznego klimatu włókienniczego. Przy takim suchszym powietrzu włókna mogą oddać część wilgoci, stać się lżejsze, bardziej kruche albo bardziej podatne na elektryzowanie. Wtedy wyniki pomiarów masy, wytrzymałości czy wydłużenia nie będą reprezentatywne.
Samo 20°C jest dobrą temperaturą, ale zestawienie jej z 50% wilgotności nadal nie spełnia wymagań normalnych warunków klimatycznych. Częsty błąd polega na tym, że ktoś zapamiętuje tylko temperaturę pokojową i zakłada, że wilgotność nie jest aż tak ważna. W tekstyliach jest właśnie ważna, bo wilgoć wpływa na sorpcję włókien i stabilizację wymiarową wyrobu. Z kolei 25°C przy 65% wilgotności ma odpowiednią wilgotność, ale temperatura jest już za wysoka dla standardowych warunków normalnych stosowanych w badaniach. Moim zdaniem najlepiej zapamiętać to jako parę: 20°C plus 65%, bo te dwie wartości działają razem, a nie osobno.