Płaski wyrób włókienniczy powstały na maszynie z igłami dwujęzyczkowymi to
Dzianina dwulewa to właściwa odpowiedź, bo taki wyrób powstaje w technologii dziewiarskiej z użyciem maszyn wyposażonych w igły dwujęzyczkowe, czyli igły mogące pracować raz jedną, raz drugą stroną roboczą. W praktyce chodzi o to, że oczka są formowane tak, aby po obu stronach wyrobu widoczna była głównie lewa strona oczek. Dlatego mówi się właśnie o dzianinie dwulewej. To odróżnia ją od dzianin dwuprawych, gdzie po obu stronach dominuje wygląd oczek prawych, oraz od tkanin, które powstają przez przeplatanie osnowy i wątku. Moim zdaniem najłatwiej zapamiętać to przez skojarzenie: igły dwujęzyczkowe są typowe dla specjalnych maszyn dziewiarskich do dzianin dwulewych. W branży ważne jest poprawne rozpoznanie technologii wykonania, bo wpływa ono na dobór parametrów produkcji, kontrolę jakości, elastyczność, układalność i przeznaczenie wyrobu. Dzianiny dwulewe stosuje się m.in. w odzieży, wyrobach elastycznych, swetrach czy elementach, gdzie potrzebna jest miękkość, sprężystość i podobny wygląd obu stron. Dobra praktyka techniczna polega na tym, żeby wyrób klasyfikować nie tylko po wyglądzie powierzchni, ale też po sposobie tworzenia struktury: oczka i rządki oznaczają dzianinę, a nie tkaninę ani włókninę.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka technologii, bo wszystkie dotyczą płaskich wyrobów włókienniczych, ale sposób ich powstawania jest zupełnie inny. Filc igłowany nie jest dzianiną. To wyrób włókninowy, uzyskiwany przez mechaniczne splątanie runa włókiennego specjalnymi igłami z zadziorkami. Tam nie tworzy się oczek, nie ma rządków ani kolumienek oczek, więc nie pasuje określenie maszyna z igłami dwujęzyczkowymi w sensie dziewiarskim. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi słowo igłowany i od razu łączy je z igłami dziewiarskimi, a to są inne narzędzia i inna zasada działania. Dzianina dwuprawa również należy do dzianin, ale jej budowa jest inna. W dzianinie dwuprawej po obu stronach widoczna jest strona prawa oczek, a takie wyroby powstają zwykle na maszynach dwupłytowych, gdzie pracują dwa układy igieł tworzące charakterystyczną strukturę. Nie jest to jednak wyrób kojarzony z igłami dwujęzyczkowymi tak jak dzianina dwulewa. Tkanina sztruksowa to jeszcze inna grupa. Sztruks jest tkaniną z okrywą włókienną lub prążkami, wykonywaną w procesie tkania z udziałem osnowy i wątku. Nie powstaje przez formowanie oczek, tylko przez przeplatanie nitek według określonego splotu i późniejsze wykończenie powierzchni. Z mojego doświadczenia najlepiej najpierw ustalić technologię: jeśli są osnowa i wątek, mówimy o tkaninie; jeśli są splątane włókna bez przędzy w strukturze oczek, to włóknina lub filc; jeśli są oczka, rządki i kolumienki, to dzianina. Tutaj kluczem są igły dwujęzyczkowe i budowa oczkowa, więc chodzi o dzianinę dwulewą.