Przedstawiony na rysunku fragment serwety ozdobiony jest techniką
Na fragmencie serwety widać zdobienie wykonane techniką haftowania, najpewniej zbliżone do haftu dziurkowanego lub richelieu. Charakterystyczne są obszyte brzegi otworów, wypukła linia ściegu przy falistym brzegu serwety oraz dekoracyjne motywy kwiatowe wykonane nitką na gotowym podłożu tekstylnym. W hafcie wzór powstaje przez prowadzenie nici za pomocą igły, a nie przez tworzenie całej struktury wyrobu od początku. Tutaj tkanina jest bazą, a ozdoba została na nią naniesiona ściegami. Moim zdaniem to jeden z łatwiejszych przypadków do rozpoznania, bo widać wyraźnie relief nici i obrobione dziurki. W praktyce przy takich serwetach ważne jest równe naprężenie nici, staranne podcięcie materiału przy otworach i zabezpieczenie brzegów przed strzępieniem. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby dobierać nić do grubości tkaniny oraz rodzaju ściegu, bo zbyt gruba nić robi ciężki, mało elegancki kontur, a zbyt cienka nie przykryje krawędzi. Haftowanie stosuje się nie tylko w serwetach, ale też w obrusach, pościeli, odzieży ludowej, bieliźnie stołowej i dekoracjach użytkowych.
W tym przypadku kluczowe jest odróżnienie zdobienia powierzchni od sposobu wytworzenia całego wyrobu. Dzianie polega na tworzeniu wyrobu z oczek, czyli pętelek przędzy wzajemnie ze sobą połączonych. Gdyby fragment serwety był dziany, widoczne byłyby rządki i kolumienki oczek, elastyczna struktura oraz inny charakter brzegu. Na ilustracji podłoże wygląda jak tkanina, a ornament został dodany miejscowo nicią, więc nie jest to technika dziewiarska. Druk wałowy też nie pasuje, bo w druku wzór nanoszony jest barwnikiem lub pastą drukarską przy pomocy grawerowanego wału. Efekt jest płaski, kolorystyczny, bez wypukłych ściegów i bez ręcznie lub maszynowo obszytych otworów. Czasem uczniowie mylą druk z haftem, gdy motyw jest powtarzalny albo dekoracyjny, ale trzeba patrzeć na fakturę, nie tylko na kształt wzoru. Malowanie ręczne daje ślad pędzla, plamę barwną, ewentualnie przejścia tonalne, natomiast nie tworzy obwódki z nici ani zabezpieczonej krawędzi dziurki. Tutaj widoczny jest typowy efekt haftu: nić leży na powierzchni, tworzy wypukły kontur, a materiał przy ażurach jest starannie obrobiony. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać prostą zasadę: jeśli wzór jest z nici i ściegu na gotowym materiale, to myślimy o hafcie; jeśli jest z farby, to o druku albo malowaniu; jeśli cały wyrób powstaje z oczek, to dopiero wtedy mówimy o dzianiu.