Przy zachowaniu tych samych gęstości liniowych przędz największą wytrzymałość wykazuje tkanina o splocie
Splot płócienny daje największą wytrzymałość tkaniny przy takich samych gęstościach liniowych przędz, bo ma najczęstsze przeploty osnowy i wątku: nitka osnowy przechodzi raz nad, raz pod nitką wątku. Dzięki temu układ jest bardzo zwarty, stabilny wymiarowo i dobrze blokuje przesuwanie się nitek. W praktyce oznacza to, że obciążenie rozkłada się bardziej równomiernie na wiele punktów styku, a tkanina mniej się rozsuwa i trudniej ją zdeformować. Moim zdaniem to jest jeden z tych podstawowych faktów z materiałoznawstwa włókienniczego, który potem naprawdę widać przy dotykaniu próbek. Tkaniny płócienne stosuje się tam, gdzie ważna jest odporność użytkowa, np. w pościeli, tkaninach technicznych, podszewkach, płótnach odzieżowych czy materiałach roboczych. Oczywiście sama wytrzymałość zależy też od surowca, skrętu przędzy, gęstości osnowy i wątku oraz wykończenia, ale przy założeniu tych samych gęstości liniowych przędz splot płócienny ma przewagę konstrukcyjną. To jest zgodne z dobrą praktyką branżową: najpierw ocenia się strukturę splotu i liczbę punktów przeplotu, a dopiero potem porównuje efekt miękkości, połysku czy układalności.
W tym pytaniu łatwo pomylić wytrzymałość z innymi cechami użytkowymi tkaniny, szczególnie z miękkością, elastycznością albo ładnym wyglądem powierzchni. Splot skośny jest bardzo popularny i daje charakterystyczne skośne prążki, często też lepiej się układa niż płócienny. Dlatego bywa kojarzony z mocnymi tkaninami, na przykład drelichem czy denimem. Jednak przy tych samych gęstościach liniowych przędz nie ma aż tylu punktów przeplotu jak splot płócienny, więc nitki mają większą swobodę przesuwu. To może poprawiać drapowanie, ale nie daje maksymalnej stabilności konstrukcyjnej. Splot atłasowy daje gładką, często błyszczącą powierzchnię, bo ma długie przeploty, czyli tak zwane przeskoki nitek. Wygląda elegancko, ale te długie odcinki nitek są mniej związane z resztą struktury. Tkanina może być bardziej podatna na zaciąganie, przesuwanie nitek i uszkodzenia powierzchniowe. Panama przypomina odmianę splotu płóciennego, ale zwykle nitki przeplatają się grupami, na przykład dwie osnowy z dwoma wątkami. Przez to powierzchnia jest bardziej ziarnista i miękka, lecz liczba miejsc wiązania jest mniejsza niż w klasycznym płótnie. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy na grubość albo masywny wygląd tkaniny i od razu zakłada większą wytrzymałość. W ocenie technicznej trzeba patrzeć na budowę splotu, liczbę przeplotów oraz możliwość przemieszczania się nitek pod obciążeniem. Z tego powodu najlepszą odpowiedzią jest splot płócienny.