Wyrób włókienniczy wykonany z użyciem węzłów smyrneńskich to
Wyrób wykonany z użyciem węzłów smyrneńskich to tkanina dywanowa, ponieważ ten typ węzła służy do tworzenia okrywy runowej, czyli włosowej powierzchni dywanu lub kobierca. W praktyce węzeł smyrneński zawiązuje się na nitkach osnowy, zwykle na parze nitek, a jego końce tworzą pęczek runa. Po zawiązaniu kolejnych rzędów węzłów wprowadza się wątek wzmacniający i dobija go, żeby konstrukcja była zwarta i równa. Potem runo można przycinać do jednakowej wysokości, co daje charakterystyczną miękką, dywanową powierzchnię. Moim zdaniem to jedna z tych technik, po których od razu widać różnicę między zwykłym wyrobem dekoracyjnym a solidną robotą tkacką. W dobrych praktykach branżowych ważne jest utrzymanie równego napięcia osnowy, powtarzalnej długości pęczków oraz starannego dobijania wątku. Węzły smyrneńskie spotyka się przy dywanach ręcznie wiązanych, gobelinach z runem i małych formach użytkowo-dekoracyjnych, np. poduszkach albo makatkach dywanowych.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne techniki rękodzielnicze, bo kilka z nich rzeczywiście korzysta z przeplatania, wiązania albo dekoracyjnego układania nitek. Trzeba jednak patrzeć na funkcję węzła smyrneńskiego. Nie jest to ogólny węzeł ozdobny, tylko węzeł stosowany do budowania runa na osnowie, czyli tej włosowej warstwy, którą kojarzymy z dywanami i kobiercami. Dlatego poprawnym skojarzeniem jest tkanina dywanowa, a nie każdy wyrób z nitki czy sznurka.
Dzianina dekoracyjna powstaje przez tworzenie oczek, najczęściej na szydełku, drutach albo maszynie dziewiarskiej. Jej podstawową jednostką budowy jest oczko, a nie węzeł wiązany na osnowie. Makrama też opiera się na węzłach, i to bardzo wyraźnie, ale są to węzły dekoracyjne wykonywane ze sznurków bez klasycznego układu osnowa-wątek typowego dla tkaniny dywanowej. Tu często pojawia się błąd myślowy: skoro jest węzeł, to musi być makrama. No właśnie nie zawsze. Krajka natomiast jest wąską taśmą tkaną, wykonywaną na tabliczkach, bardku albo małym krośnie. Może mieć bogaty wzór, ale jej konstrukcja bazuje na przeplataniu nitek osnowy i wątku, nie na wiązaniu pęczków runa. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać tak: węzeł smyrneński daje włos, grubość i miękkość powierzchni, więc prowadzi nas w stronę dywanu.
Dzianina dekoracyjna powstaje przez tworzenie oczek, najczęściej na szydełku, drutach albo maszynie dziewiarskiej. Jej podstawową jednostką budowy jest oczko, a nie węzeł wiązany na osnowie. Makrama też opiera się na węzłach, i to bardzo wyraźnie, ale są to węzły dekoracyjne wykonywane ze sznurków bez klasycznego układu osnowa-wątek typowego dla tkaniny dywanowej. Tu często pojawia się błąd myślowy: skoro jest węzeł, to musi być makrama. No właśnie nie zawsze. Krajka natomiast jest wąską taśmą tkaną, wykonywaną na tabliczkach, bardku albo małym krośnie. Może mieć bogaty wzór, ale jej konstrukcja bazuje na przeplataniu nitek osnowy i wątku, nie na wiązaniu pęczków runa. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać tak: węzeł smyrneński daje włos, grubość i miękkość powierzchni, więc prowadzi nas w stronę dywanu.