Zarabianie „lecących oczek” w dzianinie wykonywane jest przy użyciu
Do zarabiania „lecących oczek” w dzianinie używa się szydełka, bo jego haczyk pozwala łatwo złapać opuszczone oczko i przeciągać przez nie kolejne nitki z poprzecznych nitek, które utworzyły się po spruciu kolumienki oczek. W praktyce wygląda to tak, że wkłada się szydełko od strony właściwej lub lewej, zależnie od splotu, chwyta najniżej położone oczko i odtwarza kolejne oczka aż do ostatniego rządka. Potem oczko trzeba zabezpieczyć, na przykład przyszyć cienką nitką albo przełożyć na sąsiednie oczko, żeby znowu nie poleciało. Moim zdaniem to jedna z tych umiejętności, które naprawdę ratują wyrób, szczególnie swetry, czapki, szaliki czy dzianiny maszynowe. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby dobrać szydełko do grubości przędzy: zbyt grube rozciągnie oczka, a zbyt cienkie może uszkodzić nitkę. Ważne jest też spokojne odtworzenie układu oczek zgodnie z kierunkiem kolumienki, bo inaczej naprawa będzie widoczna jako skręcenie albo zgrubienie. Przy dzianinach delikatnych, np. z wełny czesankowej albo cienkiej przędzy syntetycznej, robi się to bardzo ostrożnie, bez szarpania. To typowa czynność naprawcza w dzianinach, wynikająca bezpośrednio z ich budowy oczkowej.
W dzianinie lecące oczko oznacza, że jedno oczko wysunęło się z układu i zaczęło pruć całą kolumienkę. Tego nie naprawia się zwykłym szyciem po powierzchni, tylko trzeba odtworzyć konstrukcję oczek. Właśnie dlatego igła krawiecka nie jest tu najlepszym narzędziem. Igłą można zaszyć dziurkę, podłożyć brzeg, przyszyć łatkę albo zabezpieczyć końcówkę nitki, ale sama igła nie ma haczyka, którym da się wygodnie przeciągać oczko przez kolejne poprzeczne nitki. Czasem uczniowie mylą cerowanie z zarabianiem oczek, a to jednak nie to samo. Cerowanie uzupełnia ubytek materiału, natomiast zarabianie przywraca pierwotny układ dzianiny.
Druty ręczne kojarzą się z dzianiem i dlatego mogą wydawać się logicznym wyborem, ale w naprawie pojedynczego opuszczonego oczka są mało poręczne. Druty służą głównie do wykonywania całych rzędów oczek podczas dziania ręcznego. Gdy trzeba podciągnąć jedną wąską kolumienkę, znacznie lepiej działa szydełko, bo haczyk pewnie chwyta nitkę i pozwala precyzyjnie przeprowadzić ją przez oczko. Z mojego doświadczenia, próba robienia tego drutem często kończy się rozciągnięciem dzianiny albo zgubieniem oczka jeszcze niżej.
Płaszczeł, nawet jeśli kojarzy się komuś z narzędziem używanym przy pracach włókienniczych, nie jest standardowym narzędziem do naprawy lecących oczek. W takich zadaniach liczy się precyzyjne zaczepienie pętli i odtworzenie kolumienki oczek zgodnie z budową splotu dziewiarskiego. Dobór narzędzia powinien wynikać z technologii wyrobu: skoro problem dotyczy oczek w dzianinie, używa się narzędzia, które te oczka potrafi łapać i przeciągać, czyli szydełka. To prosta zasada, ale bardzo praktyczna w konserwacji i naprawie wyrobów dzianych.
Druty ręczne kojarzą się z dzianiem i dlatego mogą wydawać się logicznym wyborem, ale w naprawie pojedynczego opuszczonego oczka są mało poręczne. Druty służą głównie do wykonywania całych rzędów oczek podczas dziania ręcznego. Gdy trzeba podciągnąć jedną wąską kolumienkę, znacznie lepiej działa szydełko, bo haczyk pewnie chwyta nitkę i pozwala precyzyjnie przeprowadzić ją przez oczko. Z mojego doświadczenia, próba robienia tego drutem często kończy się rozciągnięciem dzianiny albo zgubieniem oczka jeszcze niżej.
Płaszczeł, nawet jeśli kojarzy się komuś z narzędziem używanym przy pracach włókienniczych, nie jest standardowym narzędziem do naprawy lecących oczek. W takich zadaniach liczy się precyzyjne zaczepienie pętli i odtworzenie kolumienki oczek zgodnie z budową splotu dziewiarskiego. Dobór narzędzia powinien wynikać z technologii wyrobu: skoro problem dotyczy oczek w dzianinie, używa się narzędzia, które te oczka potrafi łapać i przeciągać, czyli szydełka. To prosta zasada, ale bardzo praktyczna w konserwacji i naprawie wyrobów dzianych.