Cechą charakterystyczną płyty stolarskiej pełnej jest
Cechą płyty stolarskiej pełnej jest właśnie warstwa środkowa wykonana z listewek drewnianych, zwykle ułożonych obok siebie, a następnie oklejona z obu stron fornirem albo obłogiem. To odróżnia ją od płyt wiórowych, MDF i sklejki. W praktyce taka budowa daje materiał dość lekki, sztywny i stabilniejszy wymiarowo niż lite drewno o podobnej szerokości. Moim zdaniem to jedna z tych płyt, które dobrze pokazują sens materiałów drewnopochodnych: wykorzystuje się drewno racjonalniej, a jednocześnie uzyskuje przewidywalne właściwości. Płyty stolarskie stosuje się np. na drzwi płytowe, blaty, elementy mebli skrzyniowych, półki czy większe płaszczyzny, gdzie ważna jest mała skłonność do paczenia. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby zwracać uwagę na jakość rdzenia, kierunek włókien, symetrię oklein oraz wilgotność materiału, bo źle przechowywana płyta może się odkształcić. Przy obróbce trzeba też pamiętać, że krawędzie często wymagają doklejki lub obrzeża, ponieważ rdzeń z listewek nie zawsze wygląda estetycznie po przecięciu.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka popularnych materiałów drewnopochodnych, bo wszystkie powstają z drewna i kleju, ale ich budowa jest zupełnie inna. Opis mówiący o średniej gęstości i włóknach drzewnych spojonych klejem odnosi się do płyty MDF, czyli płyty pilśniowej średniej gęstości. MDF ma jednorodną strukturę w całym przekroju, dobrze się frezuje i lakieruje, dlatego często trafia na fronty meblowe, listwy albo elementy profilowane. Nie ma jednak rdzenia z listewek, więc nie jest płytą stolarską pełną. Spojenie wiórów klejem pod wpływem ciśnienia i temperatury to z kolei typowy opis płyty wiórowej. Taki materiał jest bardzo popularny w meblarstwie, zwłaszcza jako płyta laminowana, ale jego przekrój pokazuje wióry, a nie regularne listwy drewniane. Nieparzysta liczba warstw fornirów sklejonych prostopadle względem siebie wskazuje na sklejkę. Sklejka ma warstwową konstrukcję z fornirów i dzięki krzyżowemu układowi włókien uzyskuje dużą wytrzymałość oraz stabilność. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo fornir i od razu kojarzy każdy taki materiał ze sklejką. W płycie stolarskiej fornir występuje głównie jako okleina zewnętrzna, a jej najważniejszym znakiem rozpoznawczym jest środek z listewek. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać przekrój: płyta stolarska ma drewniane listwy w środku, MDF ma włókna, płyta wiórowa ma wióry, a sklejka ma same warstwy forniru.