Do wyszlifowania powierzchni stu drzwi, uwzględniając czas i jakość wykonanej operacji, należy zastosować szlifierkę
A. bębnową.
B. taśmową.
C. walcową.
D. oscylacyjną.
Do wyszlifowania powierzchni stu drzwi najlepszym wyborem będzie szlifierka walcowa, bo jest przeznaczona do seryjnej obróbki dużych, płaskich elementów drewnianych i drewnopochodnych. Przy takiej ilości robota ręczną szlifierką trwałaby bardzo długo, a jakość zależałaby mocno od zmęczenia pracownika i sposobu prowadzenia narzędzia. Szlifierka walcowa pracuje z równym dociskiem, ma stabilne prowadzenie elementu i pozwala utrzymać powtarzalną grubość oraz jednakową gładkość na całej powierzchni skrzydła drzwiowego. W praktyce drzwi przechodzą przez maszynę, a walce z materiałem ściernym zdejmują cienką, kontrolowaną warstwę. Stosuje się odpowiednią gradację papieru, na przykład wstępnie P80 lub P100, potem P120-P180 zależnie od tego, czy powierzchnia będzie lakierowana, fornirowana albo malowana kryjąco. Moim zdaniem to jest właśnie typowy przykład, gdzie liczy się nie tylko samo szlifowanie, ale wydajność produkcji i powtarzalność efektu. Dobra praktyka stolarska mówi też, żeby przed serią zrobić próbę ustawienia docisku, sprawdzić zużycie papieru ściernego, podłączyć skuteczny odciąg pyłu i kontrolować, czy na powierzchni nie pojawiają się poprzeczne rysy albo przypalenia.
Przy takim zadaniu łatwo pomyśleć o szlifierce oscylacyjnej albo taśmowej, bo są bardzo popularne w warsztacie i każdy kojarzy je ze szlifowaniem drewna. Problem w tym, że sto drzwi to już nie jest drobna poprawka na stanowisku montażowym, tylko praca seryjna na dużych płaszczyznach. Szlifierka oscylacyjna nadaje się świetnie do wykańczania mniejszych powierzchni, narożników, poprawek po frezowaniu czy matowienia przed lakierem, ale jej stopa robocza jest mała. Przy wielu skrzydłach drzwiowych czas pracy byłby ogromny, a na dodatek mogłyby pojawić się różnice w gładkości między fragmentami powierzchni. Szlifierka taśmowa ręczna jest wydajniejsza, ale bywa agresywna. Przy nieumiejętnym prowadzeniu potrafi zrobić zagłębienia, ślady po krawędzi taśmy i nierównomiernie zebrać materiał, zwłaszcza na fornirze albo płycie okleinowanej, gdzie zapas na szlifowanie jest mały. Szlifierka bębnowa brzmi podobnie do walcowej, dlatego tu często pojawia się błąd myślowy. W nazewnictwie egzaminacyjnym i technologicznym do płaskich elementów płytowych, takich jak drzwi, wskazuje się szlifierkę walcową, najczęściej przelotową, bo zapewnia równy docisk i powtarzalny efekt na dużej szerokości. Wybór maszyny powinien wynikać z rodzaju elementu, skali produkcji i wymaganej jakości powierzchni, a nie tylko z tego, że dane narzędzie „też szlifuje”.