W toku postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, wszczętego na wniosek strony, organ administracji uznaje decyzję za nieważną, jeżeli
Odpowiedź wskazująca, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa jest poprawna, ponieważ zgodnie z przepisami prawa administracyjnego, każdy akt administracyjny musi być zgodny z obowiązującym prawem. Rażące naruszenie prawa oznacza tak poważne uchybienie w stosowaniu przepisów, że prowadzi do nieważności decyzji z mocy prawa. Przykłady rażącego naruszenia mogą obejmować wydanie decyzji bez odpowiedniej podstawy prawnej, naruszenie procedur administracyjnych lub ignorowanie fundamentalnych zasad prawa administracyjnego, takich jak zasada równości stron. W praktyce, gdy strona składa skargę do organu wyższej instancji, na przykład do sądu administracyjnego, wykazanie rażącego naruszenia może prowadzić do uchwały stwierdzającej nieważność decyzji. Warto zauważyć, iż w polskim systemie prawnym sądy administracyjne mają obowiązek kontrolować legalność aktów administracyjnych, co stanowi ważny element ochrony praw obywateli oraz zapewnienia przestrzegania prawa przez administrację publiczną.
Zarówno brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, jak i sytuacja, w której strona nie brała udziału w postępowaniu, mogą być przyczyną unieważnienia decyzji, jednak nie są one podstawami do stwierdzenia nieważności w takim sensie, jak rażące naruszenie prawa. W przypadku pierwszym, brak podpisu może być traktowany jako brak formalny, niemniej jednak nie zawsze prowadzi do nieważności decyzji, ponieważ ważność decyzji można ocenić także w kontekście jej skutków oraz możliwości przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W odniesieniu do braku udziału strony w postępowaniu, istotne jest, aby wykazać, że brak ten nie był wynikiem winy strony. W praktyce normy proceduralne powinny gwarantować, że każda strona ma prawo do obrony swoich interesów w postępowaniu, co oznacza, że organ administracji powinien podejmować działania zapewniające informowanie stron o ich prawach i obowiązkach. Natomiast kwestia wyłączenia pracownika, który wydał decyzję, może stanowić podstawę do jej uchwały, jednak nie jest to automatycznie powód do stwierdzenia nieważności. Kluczowe jest zrozumienie, że ażeby decyzja mogła być uznana za nieważną, konieczne jest wykazanie, że uchybienia miały charakter rażącego naruszenia prawa, co nie dotyczy wszystkich wymienionych sytuacji.