Odpisów amortyzacyjnych nie dokonuje się od
A. budowli.
B. budynków.
C. gruntów.
D. maszyn.
Odpisów amortyzacyjnych nie dokonuje się od gruntów, bo grunt co do zasady nie zużywa się w takim sensie jak maszyna, budynek czy budowla. Amortyzacja służy rozłożeniu w czasie wartości środka trwałego, który traci swoją przydatność przez eksploatację, upływ czasu albo postęp techniczny. W gospodarstwie rolnym ciągnik, kombajn, dojarka, silos, obora czy magazyn paszowy pracują, starzeją się i wymagają remontów, więc ich wartość stopniowo przenosi się w koszty. Grunt rolny natomiast może zmieniać wartość rynkową, czasem nawet rośnie ona z roku na rok, ale samo posiadanie pola nie oznacza typowego zużycia amortyzacyjnego. Moim zdaniem to jedna z tych zasad rachunkowości, które warto zapamiętać praktycznie: ziemię ujmuje się w ewidencji środków trwałych, ale nie nalicza się od niej amortyzacji. Dobre praktyki, zgodne z ustawą o rachunkowości i zasadami ewidencji majątku, wymagają oddzielania wartości gruntu od wartości budynków, ogrodzeń, dróg wewnętrznych czy melioracji, bo te elementy mogą już podlegać amortyzacji.
Jeżeli wskazano budowle, maszyny albo budynki, to pomylono pojęcie środka trwałego z zasadą jego amortyzowania. Nie każdy składnik majątku trwałego traktuje się identycznie, ale maszyny rolnicze, budynki gospodarcze i budowle są typowymi przykładami obiektów, które z czasem się zużywają. Maszyna pracuje w konkretnych warunkach, ma przebieg, motogodziny, elementy robocze i podzespoły, które tracą sprawność. Dlatego ciągnik, opryskiwacz, agregat uprawowy czy ładowarka teleskopowa powinny być amortyzowane według przyjętej stawki i okresu użytkowania. Budynki, takie jak obora, chlewnia, magazyn zbożowy albo garaż, też starzeją się technicznie: niszczeją dachy, instalacje, posadzki, konstrukcja wymaga konserwacji. Podobnie budowle, na przykład silosy, płyty obornikowe, drogi wewnętrzne czy zbiorniki, podlegają stopniowemu zużyciu i zwykle trafiają do planu amortyzacji. Typowy błąd polega na tym, że ktoś myśli: skoro coś jest duże, trwałe i stoi wiele lat, to może nie trzeba tego amortyzować. W rachunkowości patrzy się jednak na ekonomiczny okres użyteczności, a nie tylko na wygląd czy rozmiar obiektu. Grunty są wyjątkiem, bo nie tracą wartości przez normalne używanie w taki sam, przewidywalny sposób. Z mojego doświadczenia najłatwiej zapamiętać zasadę tak: ziemia jest ewidencjonowana jako majątek, ale nie jest kosztem przez amortyzację; kosztami amortyzacyjnymi stają się dopiero rzeczy wybudowane na niej albo sprzęt, który na niej pracuje.