Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie

W tym pytaniu łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że każdy sposób pozbycia się odpadów jest w miarę podobny, byle „zniknęły z oczu”. Tymczasem w ochronie środowiska obowiązuje bardzo wyraźna hierarchia postępowania z odpadami, zapisana zarówno w prawie unijnym, jak i krajowym. Na gorszej pozycji niż recykling znajduje się między innymi spalanie. Spalanie odpadów, nawet w nowoczesnych spalarniach, wiąże się z emisją zanieczyszczeń do powietrza oraz utratą surowca. Owszem, można odzyskać energię cieplną czy elektryczną, ale materiał zostaje nieodwracalnie zniszczony. Z mojego punktu widzenia spalanie można traktować co najwyżej jako rozwiązanie przejściowe dla frakcji, których nie da się ekonomicznie zrecyklingować, a nie jako metodę „najkorzystniejszą dla środowiska”. Pojęcie „utylizacja” bywa używane potocznie jako wszystko, co robimy ze śmieciami, ale technicznie oznacza raczej unieszkodliwianie odpadów, czyli takie postępowanie, żeby nie stanowiły zagrożenia. To może być np. składowanie, stabilizacja, spalanie niebezpiecznych odpadów. Utylizacja nie musi wcale oznaczać odzysku surowca, więc z punktu widzenia ekologii stoi niżej niż recykling. Typowym błędem jest też traktowanie segregacji jako celu samego w sobie. Segregacja to tylko etap przygotowania odpadów do dalszego przetworzenia. Samo posegregowanie śmieci niczego jeszcze nie naprawia w środowisku, jeśli dalej trafią one na składowisko. Segregacja jest bardzo ważna, ale jako narzędzie, które umożliwia efektywny recykling, a nie jako końcowy sposób zagospodarowania. W praktyce dobre systemy gospodarowania odpadami łączą te elementy: najpierw selektywna zbiórka i segregacja, potem maksymalny możliwy recykling, a dopiero resztę kieruje się do spalania z odzyskiem energii lub innych form unieszkodliwiania. Dlatego odpowiedzi sugerujące spalanie, ogólną „utylizację” czy samą segregację pomijają ten kluczowy cel, jakim jest odzysk surowców i ograniczenie zużycia zasobów naturalnych.