Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie

W tym zadaniu pułapka polega głównie na pomieszaniu parametrów różnych klas mleka. Tabela bardzo precyzyjnie rozdziela wymagania dla klasy ekstra, klasy I i klasy II, a odpowiedzi niepoprawne zwykle łączą limit drobnoustrojów z jednej klasy z limitem komórek somatycznych z innej. To dość typowy błąd: wzrok zatrzymuje się na jednej wartości, pamiętamy „gdzieś było 400 tysięcy” albo „gdzieś było 500 tysięcy” i automatycznie dopasowujemy to do klasy ekstra, chociaż w tabeli jest to przypisane do innej klasy. Dla klasy ekstra ogólna liczba drobnoustrojów w 1 ml wynosi maksymalnie 100 000, natomiast komórki somatyczne – do 400 000 w 1 ml. Jeśli ktoś wybiera kombinację „do 100 000 drobnoustrojów i do 500 000 komórek somatycznych”, to poprawnie kojarzy limit dla drobnoustrojów, ale już limit komórek somatycznych bierze z kolumny klasy I, a nie z kolumny klasy ekstra. W praktyce oznaczałoby to obniżenie wymagań zdrowotności wymienia, co nie jest zgodne ze standardami dla mleka najwyższej jakości. Z kolei odpowiedzi, w których pojawia się „do 400 000 drobnoustrojów”, dotyczą już klasy I, a nie ekstra. 400 000 drobnoustrojów w 1 ml to dopuszczalny poziom dla mleka o niższym standardzie higienicznym. Dla klasy ekstra wymaga się zdecydowanie niższego zanieczyszczenia mikrobiologicznego, bo takie mleko lepiej znosi przechowywanie, ma lepsze właściwości technologiczne przy produkcji serów czy jogurtów i jest bezpieczniejsze z punktu widzenia mikrobiologii żywności. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą logikę: im wyższa klasa, tym niższe dopuszczalne wartości obu parametrów – i drobnoustrojów, i komórek somatycznych. Mieszanie „100 000” z „400 000” lub „500 000” to typowy skrót myślowy, że „przecież to wszystko około setek tysięcy, więc pewnie będzie dobrze”. W technologii mleka takie „około” jest nie do przyjęcia. Granice są jasno określone, bo od nich zależy nie tylko jakość handlowa, ale też zdrowie konsumenta i przydatność mleka do przetwórstwa. Dobre praktyki w gospodarstwie mlecznym polegają właśnie na tym, żeby znać te limity, regularnie badać mleko i pilnować, by parametry nie przesuwały się w stronę klas I czy II, bo to od razu odbija się na cenie skupu i opłacalności całej produkcji.