Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie

W tym zadaniu kluczowe jest poprawne zrozumienie, czym są koszty całkowite i jak oblicza się koszt jednostkowy, czyli koszt przypadający na jedną jednostkę produktu. Bardzo często pojawia się błąd polegający na „strzelaniu” kwoty za kilogram bez dokładnego przeliczenia ton na kilogramy i bez rzetelnego podzielenia pełnych kosztów przez pełną ilość wyrobu. Tutaj miesięczna produkcja to 15 ton, a 1 tona to 1000 kg, więc w sumie mamy 15 000 kg płatków. Koszty miesięczne trzeba najpierw zsumować: zakup owsa, wynagrodzenia, energia elektryczna i inne koszty to razem 30 000 zł. I dopiero tę kwotę dzielimy przez 15 000 kg. Jeśli ktoś otrzymuje wynik 1 zł/kg, to najczęściej wynika to z pomylenia jednostek albo z podzielenia nie przez 15 000 kg, tylko np. przez 30 000 albo 15 – wtedy wynik wygląda „ładnie”, ale jest całkowicie oderwany od realnej kalkulacji. Z kolei kwoty 3 zł czy 4 zł za kilogram zwykle biorą się z intuicyjnego myślenia: że produkt spożywczy „powinien” mieć wyższy koszt albo z omylnego dodania jakiegoś narzutu w ciemno, bez liczenia. To jest typowy błąd: mieszanie kosztu jednostkowego z ceną sprzedaży albo z marżą. W rachunkowości zarządczej najpierw obliczamy czysty koszt wytworzenia jednostki (tu 2 zł/kg), a dopiero na tej bazie buduje się cenę rynkową. Dobre praktyki w agrobiznesie wymagają dokładnego przeliczania masy produkcji i pełnego uwzględniania wszystkich kosztów produkcyjnych, bo nawet niewielkie przekłamanie w koszcie jednostkowym przy dużych ilościach to realna strata finansowa. Dlatego tak ważne jest, żeby zawsze: poprawnie przeliczyć tony na kilogramy, zsumować wszystkie koszty produkcyjne i dopiero wtedy dzielić przez całkowitą ilość wyprodukowanego towaru. Wtedy unikamy wyników typu 1, 3 czy 4 zł, które w tym konkretnym przykładzie po prostu nie mają oparcia w danych liczbowych.