Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie

W tym zagadnieniu kluczowe jest rozróżnienie między tym, co w gospodarstwie rolnym można ubezpieczyć dobrowolnie, a tym, co zgodnie z prawem trzeba ubezpieczyć obowiązkowo. W polskim systemie prawnym, w ramach tzw. obowiązkowych ubezpieczeń rolniczych, ustawodawca wskazał wyraźnie, że obowiązek dotyczy budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a nie maszyn, inwentarza czy płodów rolnych. Maszyny i urządzenia rolnicze, takie jak ciągniki, kombajny, opryskiwacze, mogą być oczywiście objęte ochroną ubezpieczeniową, ale jest to forma ubezpieczenia dobrowolnego (poza obowiązkowym OC pojazdów mechanicznych). Ich ubezpieczenie od ognia i innych zdarzeń losowych to raczej element szerszej polisy majątkowej, a nie wymóg ustawowy. Podobnie inwentarz żywy – bydło, trzoda, drób czy konie – może być ubezpieczany w ramach specjalistycznych ubezpieczeń zwierząt gospodarskich. Firmy ubezpieczeniowe oferują ochronę od padnięcia, uboju z konieczności, wypadków losowych, a czasem chorób, ale prawo nie nakłada na rolnika obowiązku zawierania takiej umowy. To raczej kwestia oceny ryzyka i opłacalności składki w stosunku do potencjalnej szkody. Zmagazynowane płody rolne, czyli zboże, rzepak, kukurydza, ziemniaki czy pasze, również mogą być objęte dobrowolnym ubezpieczeniem, często w pakiecie z budynkami i wyposażeniem. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro coś jest dla gospodarstwa bardzo cenne, to musi być z automatu objęte obowiązkowym ubezpieczeniem. Tymczasem przepisy są dość precyzyjne: obowiązek obejmuje OC rolnika i właśnie budynki gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych. Reszta to kwestia świadomego zarządzania ryzykiem, negocjacji z ubezpieczycielem i decyzji ekonomicznej. Moim zdaniem warto pamiętać, że brak obowiązku nie oznacza, że nie warto się ubezpieczyć – ale na egzaminie liczy się to, co rzeczywiście wynika z ustawy, a nie co wydaje się logiczne czy „zdroworozsądkowe”.