Kwalifikacja: ROL.05 - Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie

Wiele osób myli poszczególne składki na ubezpieczenia społeczne, bo wszystkie są naliczane „przy okazji” listy płac i łatwo wrzucić je do jednego worka. Trzeba jednak pamiętać, że w polskim systemie ubezpieczeń społecznych różne składki są finansowane w różny sposób: część tylko przez pracownika, część tylko przez pracodawcę, a część wspólnie. To rozróżnienie jest kluczowe, gdy mówimy o kosztach pracy i o tym, co faktycznie obciąża wynagrodzenie pracownika. Składka emerytalna jest współfinansowana – jej część potrąca się z wynagrodzenia brutto pracownika, a część dopłaca pracodawca ze swoich środków. Podobnie wygląda sytuacja ze składką rentową: również jest rozdzielona pomiędzy obie strony stosunku pracy. W praktyce kadrowo-płacowej oznacza to, że przy naliczaniu listy płac część procentowa idzie „na koszt pracownika”, a część „na koszt pracodawcy”. Dlatego nie można powiedzieć, że są to składki w całości pokrywane przez pracodawcę. Składka chorobowa jest jeszcze innym przypadkiem – finansuje ją wyłącznie pracownik, czyli jest w całości potrącana z jego wynagrodzenia brutto i obniża pensję netto. Typowym błędem jest założenie, że skoro pracodawca „wysyła” całość składek do ZUS, to on je wszystkie finansuje. W rzeczywistości pracodawca jest tylko płatnikiem składek, ale źródłem środków może być zarówno wynagrodzenie pracownika, jak i własne koszty pracodawcy. Z punktu widzenia dobrych praktyk w kadrach i płacach warto zawsze sprawdzać w tabelach ZUS, która składka jest po czyjej stronie. Gdy pytanie dotyczy składki finansowanej w 100% przez pracodawcę, jedyną prawidłową odpowiedzią wśród podanych jest ubezpieczenie wypadkowe – to ono nie obciąża w ogóle wynagrodzenia pracownika, tylko stanowi koszt zatrudniającego. Właśnie to odróżnia je od emerytalnego, chorobowego i rentowego.