Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż, który dodatek należy zastosować, w celu konserwacji próbek wody przeznaczonych do oznaczania jej twardości.
| Tabela. Techniki konserwacji próbek wody | |
|---|---|
| Stosowany dodatek lub technika | Rodzaje próbek, do których dodatek lub technika jest stosowana |
| Kwas siarkowy(VI) | zawierające węgiel organiczny, oleje lub tłuszcze, przeznaczone do oznaczania ChZT, zawierające aminy lub amoniak |
| Kwas azotowy(V) | zawierające związki metali |
| Wodorotlenek sodu | zawierające lotne kwasy organiczne lub cyjanki |
| Chlorek rtęci(II) | zawierające biodegradowalne związki organiczne oraz różne formy azotu i fosforu |
| Chłodzenie w temperaturze 4°C | zawierające mikroorganizmy, barwę, zapach, organiczne formy węgla, azotu i fosforu, przeznaczone do określenia kwasowości, zasadowości oraz BZT |
Kwas azotowy(V) jest powszechnie stosowany w laboratoriach do konserwacji próbek wody, zwłaszcza gdy istnieje potrzeba oznaczania twardości wody. Twardość wody jest głównie spowodowana obecnością kationów wapnia i magnezu, które mogą reagować z zanieczyszczeniami. Kwas azotowy(V) działa jako środek konserwujący, stabilizując próbki i zapobiegając ich degradacji przy jednoczesnym zachowaniu właściwości chemicznych. W praktyce, dodatek tego kwasu pozwala na dłuższe przechowywanie próbek przed analizą, co jest kluczowe dla dokładnych wyników. W standardach laboratoriach analitycznych, takich jak ISO 5667 dotyczący pobierania próbek wody, zaleca się stosowanie odpowiednich środków konserwujących, w tym kwasu azotowego(V), w celu uzyskania rzetelnych wyników analitycznych. Stosowanie tego kwasu w praktyce zapewnia, że próbki zachowują swoją integralność chemiczną, co jest niezbędne do precyzyjnego określenia twardości wody.
Wybór innych dodatków do konserwacji próbek wody na oznaczanie twardości może prowadzić do istotnych błędów w analizie. Kwas siarkowy(VI) jest substancją, która w przypadku dodatku do próbek wody, może wprowadzać zmiany w składzie chemicznym próbek, prowadząc do zniekształcenia wyników analizy. Jego działanie na jony metaliczne, takie jak wapń i magnez, może prowadzić do powstawania złożonych soli, co zafałszuje wyniki oznaczeń twardości. Z kolei chlorek rtęci(II) jest związkiem toksycznym i nieodpowiednim do stosowania w konserwacji próbek wody, ponieważ może wchodzić w interakcje z metalami, co prowadzi do ich osadzania się i zmiany stężenia badanych jonów. Ponadto, wodorotlenek sodu, będący silną zasadą, może zmienić pH próbki, co również zakłóci proces analizy twardości wody. Zastosowanie niewłaściwego dodatku może powodować błędne interpretacje, co jest sprzeczne z dobrymi praktykami w laboratoriach analitycznych. W kontekście standardów jakości, takich jak ISO 17025, ważne jest, aby stosować substancje, które nie wpłyną na właściwości chemiczne analizowanych próbek, co potwierdza konieczność stosowania kwasu azotowego(V) w tym przypadku.