W celu przygotowania roztworu mianowanego należy użyć sprzętu przedstawionego na rysunku
Sprzęt D
Sprzęt C
Sprzęt A
Sprzęt B
Do przygotowania roztworu mianowanego wybiera się sprzęt C, czyli kolbę miarową. To naczynie jest wykonane właśnie po to, żeby odmierzyć bardzo dokładnie określoną objętość roztworu, np. 100,00 cm³, 250,00 cm³ albo 1,000 dm³. Roztwór mianowany musi mieć znane stężenie, więc nie wystarczy go „mniej więcej” rozpuścić w zlewce czy kolbie stożkowej. Najpierw odważa się odpowiednią ilość substancji wzorcowej albo przenosi roztwór z ampułki, potem ilościowo przenosi do kolby miarowej, rozpuszcza i dopełnia wodą destylowaną dokładnie do kreski. Ważne jest ustawienie menisku na wysokości oczu, zwykle dla cieczy bezbarwnych dolny menisk ma dotykać kreski. Z mojego doświadczenia to jest ten moment, gdzie najłatwiej zrobić mały, ale istotny błąd. Po dopełnieniu kolbę zamyka się korkiem i miesza przez kilkukrotne odwracanie, żeby stężenie było jednakowe w całej objętości. W dobrej praktyce laboratoryjnej używa się czystej kolby miarowej, najlepiej klasy A, skalibrowanej zwykle w temperaturze 20°C. Taki sprzęt daje powtarzalność i zgodność z zasadami analizy ilościowej, szczególnie w alkacymetrii, redoksometrii czy kompleksometrii.
Przy tym pytaniu łatwo pomylić naczynia, bo kilka z nich kojarzy się z odmierzaniem albo pracą z roztworami, ale nie każde nadaje się do przygotowania roztworu mianowanego. Roztwór mianowany to roztwór o dokładnie znanym stężeniu, stosowany potem np. w miareczkowaniu. Kluczowa jest więc objętość końcowa, a tę z odpowiednią dokładnością zapewnia kolba miarowa, czyli sprzęt C. Sprzęt A wygląda jak biureta lub podobne naczynie z podziałką i kranikiem. Ono służy głównie do dokładnego dozowania cieczy podczas miareczkowania, a nie do sporządzania roztworu o zadanej objętości końcowej. Biureta pokazuje, ile cieczy wypłynęło, ale nie jest typowym naczyniem do rozpuszczania substancji i uzupełniania do kreski. Sprzęt B, czyli kolba stożkowa Erlenmeyera, jest bardzo wygodna do mieszania, ogrzewania, prowadzenia reakcji i przyjmowania próbki podczas titracji, jednak jej podziałka, jeśli w ogóle jest, ma charakter orientacyjny. Nie wolno traktować jej jak naczynia miarowego do przygotowania roztworu wzorcowego. Sprzęt D przypomina kolbę okrągłodenną lub podobne naczynie reakcyjne. Taki kształt jest przydatny przy ogrzewaniu, destylacji czy prowadzeniu reakcji pod chłodnicą, ale nie daje precyzyjnej objętości końcowej i zwykle nie ma jednej kreski kalibracyjnej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś wybiera naczynie „chemicznie wyglądające” albo takie, w którym da się coś nalać i wymieszać. W analizie ilościowej liczy się jednak kalibracja i przeznaczenie sprzętu. Do roztworów mianowanych wybieramy kolbę miarową, bo tylko ona pozwala przygotować roztwór zgodnie z dobrą praktyką laboratoryjną: ilościowe przeniesienie substancji, rozpuszczenie, dopełnienie do kreski i dokładne wymieszanie.