Na ilustracji przedstawiono cztery rodzaje kielni. Która z nich NIE jest stosowana w pracach murarskich?
Kielnia zębata (grzebieniowa) rzeczywiście nie jest typowym narzędziem murarskim, tylko głównie płytkarskim i ogólnie do prac okładzinowych. Jej zadaniem nie jest murowanie ścian z cegły czy bloczków, ale równomierne rozprowadzanie zaprawy klejowej lub mas samopoziomujących w warstwie o określonej grubości. Ząbki (najczęściej kwadratowe lub prostokątne, np. 6×6, 8×8, 10×10 mm) formują charakterystyczne grzebienie, które po dociśnięciu płytki pozwalają na uzyskanie właściwego stopnia wypełnienia spodniej strony okładziny zgodnie z zaleceniami producenta kleju i wytycznymi norm, np. PN-EN 12004. W klasycznych pracach murarskich, przy wznoszeniu ścian konstrukcyjnych i działowych, stosuje się przede wszystkim kielnię trapezową do nabierania i nakładania zaprawy murarskiej na warstwę cegieł lub bloczków, a także do jej wstępnego profilowania. Kielnia do fugowania (wąska, długa) służy do estetycznego wykończenia spoin, ich zagęszczenia i nadania im właściwego kształtu, co wpływa na szczelność muru i jego trwałość. Z kolei kielnia do narożników wewnętrznych pozwala na dokładne uformowanie zaprawy w kątach, gdzie zwykłą kielnią trudno jest dojść bez zabrudzenia sąsiednich powierzchni. Moim zdaniem dobrze jest od początku rozróżniać narzędzia murarskie od glazurniczych, bo na budowie przyspiesza to pracę i ogranicza błędy, np. złą grubość warstwy kleju czy niewłaściwe wykończenie spoin.
W tym zadaniu haczyk polega na rozróżnieniu narzędzi typowo murarskich od tych używanych w pracach okładzinowych i wykończeniowych. Wiele osób automatycznie zakłada, że skoro coś ma kształt „kielni”, to służy do murowania, a to nie do końca prawda. Klasyczna kielnia trapezowa jest podstawowym narzędziem murarza: służy do nabierania zaprawy z kastry, jej rozkładania na warstwie muru, wykonywania łożysk pod cegły lub bloczki oraz do wstępnego formowania spoin. To samo dotyczy wąskiej, długiej kielni do fugowania – ona jest projektowana właśnie po to, żeby zagęszczać i profilować spoiny w murze, często zgodnie z wymaganiami projektowymi co do kształtu fugi (wypukła, wklęsła, zlicowana). Kielnia do narożników wewnętrznych także ma typowo „murarskie” zastosowanie: umożliwia dokładne uformowanie zaprawy w kątach pomieszczeń, przy ościeżach, w narożach ścian, gdzie zwykłą kielnią ciężko jest dojść bez uszkodzenia krawędzi. Problem pojawia się przy kielni zębatej. Jej płyta robocza jest płaska, prostokątna, a krawędź ma regularne ząbki. Tego typu narzędzie jest standardem w pracach glazurniczych i posadzkarskich, służy do nakładania zapraw klejowych pod płytki ceramiczne, gres, kamień czy panele winylowe, a nie do wznoszenia muru z cegieł lub bloczków. Błędne skojarzenie wynika często z tego, że wszystkie te narzędzia są „podobne” i pojawiają się na jednej półce w markecie budowlanym. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych ważne jest jednak, aby dobierać narzędzie do technologii robót: murarz pracuje głównie kielniami do zapraw murarskich i do spoin, natomiast kielnia zębata to już domena glazurnika, a nie murarza wykonującego mur nośny lub działowy.