Kwalifikacja: BUD.34 - Planowanie i wykonywanie poszczególnych etapów wykończenia wnętrz

W tym zadaniu haczyk polega na rozróżnieniu narzędzi typowo murarskich od tych używanych w pracach okładzinowych i wykończeniowych. Wiele osób automatycznie zakłada, że skoro coś ma kształt „kielni”, to służy do murowania, a to nie do końca prawda. Klasyczna kielnia trapezowa jest podstawowym narzędziem murarza: służy do nabierania zaprawy z kastry, jej rozkładania na warstwie muru, wykonywania łożysk pod cegły lub bloczki oraz do wstępnego formowania spoin. To samo dotyczy wąskiej, długiej kielni do fugowania – ona jest projektowana właśnie po to, żeby zagęszczać i profilować spoiny w murze, często zgodnie z wymaganiami projektowymi co do kształtu fugi (wypukła, wklęsła, zlicowana). Kielnia do narożników wewnętrznych także ma typowo „murarskie” zastosowanie: umożliwia dokładne uformowanie zaprawy w kątach pomieszczeń, przy ościeżach, w narożach ścian, gdzie zwykłą kielnią ciężko jest dojść bez uszkodzenia krawędzi. Problem pojawia się przy kielni zębatej. Jej płyta robocza jest płaska, prostokątna, a krawędź ma regularne ząbki. Tego typu narzędzie jest standardem w pracach glazurniczych i posadzkarskich, służy do nakładania zapraw klejowych pod płytki ceramiczne, gres, kamień czy panele winylowe, a nie do wznoszenia muru z cegieł lub bloczków. Błędne skojarzenie wynika często z tego, że wszystkie te narzędzia są „podobne” i pojawiają się na jednej półce w markecie budowlanym. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych ważne jest jednak, aby dobierać narzędzie do technologii robót: murarz pracuje głównie kielniami do zapraw murarskich i do spoin, natomiast kielnia zębata to już domena glazurnika, a nie murarza wykonującego mur nośny lub działowy.