Poprawny wymiar arkusza A2 zgodnie z PN-EN ISO 5457:2002 (a tak naprawdę z całej rodziny norm ISO 216 / ISO 5457) to 420 × 594 mm. Format A2 powstaje przez podzielenie formatu A1 na pół wzdłuż dłuższego boku, więc krótszy bok A2 (420 mm) jest połową dłuższego boku A1 (594 mm), a dłuższy bok A2 staje się równy krótszemu bokowi A1. Cała seria A jest oparta na formacie bazowym A0 o powierzchni 1 m² i proporcjach boków √2:1, co pozwala zachować skalę i proporcje przy zmniejszaniu lub powiększaniu rysunków. W praktyce projektowej ma to ogromne znaczenie: jeśli drukujesz rysunek techniczny przygotowany na A2 i zmniejszasz go do A3 (albo powiększasz do A1), skale 1:50, 1:100, 1:20 można łatwo przeliczyć i zachować czytelność dokumentacji. Moim zdaniem znajomość wymiarów A4, A3, A2, A1 i A0 to absolutna podstawa, bez której ciężko sprawnie dogadać się z drukarnią, wykonawcą czy inwestorem. Na A2 często robi się rysunki rzutów mieszkań, rozwinięcia ścian, przekroje czy detale konstrukcyjne, bo ten format jest już na tyle duży, że można spokojnie zmieścić czytelną siatkę wymiarową, opisy, legendę i tabelkę rysunkową. Norma PN-EN ISO 5457 dodatkowo określa marginesy, układ ramki, położenie tabliczki tytułowej i obszar przeznaczony pod dziurkowanie do wpinania w segregatory – i to też jest powiązane z konkretnymi wymiarami formatu. W codziennej pracy projektanta trzymanie się tych standardów to nie jest sztuka dla sztuki, tylko sposób na to, żeby rysunek dało się bezproblemowo archiwizować, kopiować, składać i czytać na budowie.
Wymiary arkuszy serii A nie są przypadkowe ani „na oko”, tylko wynikają z ściśle zdefiniowanego systemu normatywnego opartego na ISO 216 oraz uzupełniającej je normie PN-EN ISO 5457:2002 dotyczącej arkuszy rysunkowych. Format A0 ma powierzchnię 1 m² i proporcje boków √2:1, a każdy kolejny format (A1, A2, A3, A4 itd.) powstaje przez kolejne dzielenie poprzedniego arkusza na pół wzdłuż dłuższego boku. Z tego powodu ciąg wymiarów wygląda bardzo konkretnie: A4 ma 210 × 297 mm, A3 – 297 × 420 mm, A2 – 420 × 594 mm, A1 – 594 × 841 mm. Widzisz tu wyraźny rytm: jeden bok kolejnego formatu jest zawsze połową dłuższego boku formatu większego, a drugi bok przejmuje jego krótszy wymiar. Odpowiedzi 210 × 297 mm oraz 297 × 420 mm odnoszą się więc do mniejszych formatów: pierwsza to A4, czyli typowy papier do drukarki, druga to A3, używana często do mniejszych rzutów, schematów lub wydruków poglądowych. Z kolei 594 × 841 mm to format A1, zdecydowanie większy niż A2, stosowany przy dużych rzutach kondygnacji, planach sytuacyjnych albo bardziej rozbudowanych schematach instalacji. Typowym błędem jest „przesunięcie” się o jeden format w górę lub w dół, bo wartości 210, 297, 420, 594 i 841 powtarzają się i łatwo je pomylić, szczególnie gdy ktoś pamięta tylko kolejność liczb, a nie wiąże ich z konkretnymi oznaczeniami A4, A3, A2, A1, A0. Z mojego doświadczenia wynika, że uczniowie często kojarzą A4 i A3, bo z nimi pracują na co dzień, a A2 i A1 traktują trochę zamiennie, co na budowie lub w biurze projektowym potrafi narobić sporo zamieszania przy zamawianiu wydruków. Dlatego warto zapamiętać, że A2 to dokładnie 420 × 594 mm i świadomie łączyć te wartości z oznaczeniami formatów, a nie strzelać na podstawie „znajomo brzmiących” liczb. Trzymanie się normy PN-EN ISO 5457 i prawidłowych wymiarów ma znaczenie praktyczne: ułatwia składanie rysunków, archiwizację w teczkach, dopasowanie ramek rysunkowych oraz poprawne skalowanie dokumentacji między różnymi formatami.