Na ilustracji przedstawiono ścianę budynku wznoszonego w technologii

Przykładowe zadanie CKE z 2024 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik aranżacji wnętrz (BUD.35).
Ściana na ilustracji powstaje w technologii wielkoblokowej. Wznosi się ją z dużych, prefabrykowanych bloków (na zdjęciu z silikatów), które ze względu na masę ustawia się dźwigiem, a nie ręcznie. Bloki mają wysokość zbliżoną do kondygnacji albo jej części i łączy się je na zaprawę lub klej.
Technologia wielkoblokowa przyspiesza budowę ścian w porównaniu z murowaniem z małych elementów, bo jeden blok zastępuje kilkadziesiąt cegieł czy pustaków. Wymaga jednak dokładnego projektu rozmieszczenia bloków i dostępu sprzętu do placu budowy.
Do zapamiętania: technologie dzieli się według wielkości elementów i sposobu montażu - drobnowymiarowe elementy układa murarz ręcznie, wielkie bloki i płyty montuje się dźwigiem.
Technologię tradycyjną łatwo wskazać, bo ściana też jest murowana na zaprawę. W technologii tradycyjnej mur wznosi się jednak ręcznie z małych elementów - cegieł, pustaków czy bloczków, które murarz układa sam. Na zdjęciu elementy są tak duże, że ustawia je dźwig.
Technologia monolityczna polega na betonowaniu ścian i stropów na miejscu budowy w deskowaniach. Powstaje jednolita konstrukcja bez spoin między elementami, a na zdjęciu widać wyraźne spoiny między blokami.
Technologia wielkopłytowa także używa prefabrykatów montowanych dźwigiem, ale są to płyty o wielkości całej ściany pomieszczenia, często z gotowymi otworami okiennymi i drzwiowymi, a nie bloki układane warstwami. Ściana złożona z dużych bloków ustawianych dźwigiem jednoznacznie wskazuje technologię wielkoblokową. Rozróżniaj obie technologie po wielkości prefabrykatu: blok to część ściany, płyta - cała ściana.