Budowla ogrodowa składająca się z dwóch rzędów słupów podtrzymujących ażurową konstrukcję poziomą to
Pergola to właśnie budowla ogrodowa złożona najczęściej z dwóch rzędów słupów, filarów albo podpór, które niosą poziomą, ażurową konstrukcję z belek, kratownic lub listew. Jej zadaniem jest tworzenie półcienia, prowadzenie kompozycji ogrodu i podpieranie roślin pnących, np. glicynii, winobluszczu, róż pnących czy powojników. W praktyce projektowej pergola często wyznacza przejście, oś widokową, strefę wypoczynku albo łączy różne części ogrodu. Moim zdaniem to jeden z tych elementów małej architektury, który dobrze pokazuje, że konstrukcja i roślina muszą ze sobą współpracować. Dobra praktyka branżowa wymaga, aby pergola była stabilna, odporna na wiatr i obciążenie roślinnością, szczególnie po deszczu, gdy masa pędów i liści robi się spora. Ważne są też proporcje: wysokość, szerokość przejścia i rozstaw słupów powinny pasować do skali ogrodu oraz do funkcji miejsca. Pergola nie jest tylko ozdobą, ale elementem projektowym porządkującym przestrzeń.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka podobnych pojęć z zakresu małej architektury ogrodowej, bo wszystkie mogą występować przy roślinach pnących albo przy przejściach. Trzeba jednak patrzeć na cechy konstrukcyjne. Opis mówi o dwóch rzędach słupów i poziomej, ażurowej konstrukcji nad nimi. Taki układ wskazuje na pergolę, czyli formę przestrzenną, przez którą można przechodzić lub pod którą tworzy się zacieniony fragment ogrodu. Bindaż to coś innego: zwykle jest to żywy tunel lub aleja tworzona z drzew czy krzewów, których pędy prowadzi się, przygina i tnie tak, aby utworzyły sklepienie. Tu głównym materiałem kompozycyjnym jest roślina, nie samodzielna konstrukcja ze słupów i belek. Trejaż też bywa mylony z pergolą, ale trejaż jest najczęściej płaską, pionową kratą lub lekką ścianką do prowadzenia pnączy, czasem stosowaną jako przesłona. Nie tworzy typowego dachu ani przejścia między dwoma rzędami podpór. Bramka natomiast jest elementem wejściowym, punktowym, często z furtką albo łukiem, ale nie ma charakteru długiej, rytmicznej konstrukcji z ażurowym przekryciem. Typowy błąd polega na tym, że uczniowie kojarzą każde podparcie dla pnączy z jednym pojęciem. W projektowaniu zieleni trzeba jednak rozróżniać formę liniową, płaską i wejściową, bo od tego zależy rysunek projektu, dobór materiałów, fundamentowanie oraz późniejsza pielęgnacja roślin.