Do gatunków drzew i krzewów dobrze tolerujących niewielkie zasolenie gleby zalicza się
A. magnolia japońska (Magnolia kobus)
B. oliwnik wąskolistny (Elaeagnus angustifolia)
C. olsza czarna (Alnus glutinosa)
D. buk pospolity (Fagus sylvatica)
Oliwnik wąskolistny (Elaeagnus angustifolia) jest rośliną dobrze przystosowaną do warunków gleb o lekkim zasoleniu. Posiada zdolność do tolerowania wyższych stężeń soli w glebie, co czyni go idealnym wyborem do nasadzeń w rejonach o takim podłożu. Roślina ta wykazuje również cechy fitoremediacyjne, co oznacza, że może wspomagać oczyszczanie gleby z zanieczyszczeń, w tym soli. Oliwnik wąskolistny jest często wykorzystywany w projektach rekultywacji terenów zniszczonych przez działalność człowieka, a także w ogrodnictwie jako roślina ozdobna, która dodatkowo przynosi korzyści ekologiczne. Zastosowanie oliwnika w krajobrazie miejskim przyczynia się do poprawy bioróżnorodności oraz zdrowia ekosystemów. Zgodnie z dobrymi praktykami w zakresie zrównoważonego rozwoju, zaleca się wprowadzanie roślin odpornych na stres abiotyczny, takich jak oliwnik, w celu zwiększenia odporności miejskich ekosystemów na zmiany klimatyczne oraz degradację gleby.
W przypadku buk pospolity (Fagus sylvatica) należy zauważyć, że jest to gatunek drzewa, które preferuje gleby świeże i wilgotne, a jego tolerancja na zasolenie jest znikoma. Tego rodzaju roślinność nie jest w stanie przeżyć w warunkach, gdzie stężenie soli w glebie jest wyższe niż przeciętne, co prowadzi do stresu osmotycznego i w konsekwencji uszkodzenia tkanek roślinnych. Magnolia japońska (Magnolia kobus) również nie jest przystosowana do gleb o wysokim zasoleniu; jej preferencje dotyczące gleby obejmują humusowe, dobrze przepuszczalne podłoża o neutralnym lub lekko kwaśnym odczynie. Z kolei olsza czarna (Alnus glutinosa), mimo że jest drzewem tolerującym pewne warunki glebowe, także nie należy do roślin, które radzą sobie w warunkach znacznego zasolenia, co może prowadzić do ich osłabienia i obumierania w takich warunkach. Wybór roślin do określonych warunków glebowych wymaga zrozumienia ich fizjologii oraz adaptacji do specyficznych warunków środowiskowych. Niezrozumienie tego aspektu może skutkować niepowodzeniami w projektach z zakresu ogrodnictwa, rekultywacji oraz zarządzania terenami zielonymi.