Do grupy nawierzchni twardych ulepszonych należy
A. nawierzchnia betonowa
B. nawierzchnia żwirowa
C. nawierzchnia gruntowa
D. nawierzchnia tłuczniowa
Nawierzchnie twarde ulepszone to takie, których warstwa ścieralna jest związana spoiwem – cementem albo asfaltem – dzięki czemu tworzy szczelną, gładką i odporną na koleiny powierzchnię. Nawierzchnia betonowa spełnia to wprost: kruszywo spaja w niej cement. Podział, który warto zapamiętać, jest trójstopniowy: nawierzchnie gruntowe (naturalne lub ulepszone miejscowym materiałem), nawierzchnie twarde nieulepszone, czyli kruszywo bez spoiwa – tłuczniowe i żwirowe – oraz nawierzchnie twarde ulepszone, w których kruszywo jest związane spoiwem: betonowe, asfaltowe, z kostki kamiennej lub betonowej. W projektowaniu terenów zieleni decyduje to o nośności ciągu pieszo-jezdnego i o tym, czy nawierzchnia przepuszcza wodę.
Pozostałe warianty należą do niższych grup w tej samej klasyfikacji, dlatego łatwo je pomylić. Nawierzchnia tłuczniowa i żwirowa to nawierzchnie twarde, ale nieulepszone: tworzy je samo kruszywo zagęszczone mechanicznie, bez spoiwa, więc pyli, rozjeżdża się i wymaga stałego uzupełniania. Nawierzchnia gruntowa stoi jeszcze niżej – to rodzimy grunt, ewentualnie wzmocniony domieszką, i w ogóle nie zalicza się do twardych. Kryterium jest więc jedno i proste: czy warstwa ścieralna została związana spoiwem. Jeśli tak, mówimy o nawierzchni ulepszonej; jeśli kruszywo trzyma się wyłącznie siłą zagęszczenia, to nawierzchnia nieulepszona.