Do grupy drzew, których nie wolno ciąć wczesną wiosną ze względu na występowanie tzw. płaczu wiosennego, należą
A. jesiony, lipy
B. graby, klony
C. topole, jarząby
D. dęby, wierzby
Graby i klony należą do drzew, których nie powinno się ciąć wczesną wiosną, bo w tym czasie bardzo intensywnie rusza w nich krążenie soków. To zjawisko nazywa się płaczem wiosennym. Polega ono na wypływaniu soku z ran po cięciu, głównie pod wpływem ciśnienia korzeniowego i aktywnego transportu wody oraz soli mineralnych w drewnie. U klonów jest to szczególnie dobrze widoczne, bo sok potrafi dosłownie kapać z miejsca cięcia. U grabów też może występować silny wyciek, zwłaszcza przy większych ranach. W praktyce ogrodniczej takie gatunki tnie się raczej po pełnym rozwinięciu liści, latem albo w terminie zalecanym dla danego celu, np. formowania żywopłotu grabowego. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które naprawdę warto zapamiętać, bo błąd w terminie cięcia od razu widać na roślinie. Dobra praktyka branżowa mówi też, żeby ciąć ostrym, czystym narzędziem, nie zostawiać długich czopów, prowadzić cięcie przy obrączce gałęziowej i nie usuwać jednorazowo zbyt dużej części korony. Dzięki temu drzewo szybciej zabliźnia ranę, ma mniejsze ryzyko infekcji grzybowych i nie traci niepotrzebnie soków w okresie startu wegetacji.
W tym pytaniu łatwo pomylić drzewa tylko dlatego, że wszystkie są liściaste i wszystkie w jakimś stopniu reagują na termin cięcia. Jednak płacz wiosenny nie dotyczy jednakowo każdego gatunku. Najważniejsze jest to, że chodzi o silny wypływ soków z ran w okresie przed rozwojem liści, kiedy system korzeniowy już pracuje, a korona jeszcze nie zużywa intensywnie wody przez transpirację. Typowe gatunki wrażliwe na taki termin cięcia to między innymi klony, graby, brzozy czy orzechy. Dlatego para z grabami i klonami jest tutaj właściwa. Jesiony i lipy można oczywiście ciąć z zachowaniem zasad pielęgnacji drzew, ale nie są klasycznym przykładem roślin kojarzonych z bardzo silnym płaczem wiosennym. Lipy znoszą cięcie dość dobrze, zwłaszcza w zieleni miejskiej, choć nie znaczy to, że można je ciąć byle jak. Topole i jarząby też nie są najtrafniejszym zestawem dla tego zjawiska. Topole rosną szybko i reagują silnym odrostem, ale to inny problem pielęgnacyjny niż wyciek soków. Dęby oraz wierzby również mają swoje wymagania: dęby tnie się ostrożnie ze względu na duże rany i ryzyko infekcji, a wierzby często bardzo dobrze znoszą cięcie, nawet dość mocne. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś kojarzy wiosnę z ogólnym zakazem cięcia wszystkich drzew. W praktyce termin dobiera się gatunkowo, do fazy fenologicznej rośliny, stanu zdrowotnego i celu zabiegu. Trzeba też pamiętać o przepisach dotyczących ochrony ptaków w okresie lęgowym, bo to osobna, ale bardzo ważna sprawa w pracy ogrodnika.