Na terenie gospodarstwa szkółkarskiego położonego w okolicy Suwałk nie jest polecane prowadzenie uprawy gruntowej
A. dębu szypułkowego (Quercus robur) i świerka kaukaskiego (Picea orientalis).
B. kasztana jadalnego (Castanea sativa) i sosny himalajskiej (Pinus wallichiana).
C. platana klonolistnego (Platanus × hispanica) i świerka pospolitego (Picea abies).
D. buka pospolitego (Fagus sylvatica) i sosny wejmutki (Pinus strobus).
Na Suwalszczyźnie warunki dla szkółki gruntowej są jednymi z trudniejszych w Polsce: długie zimy, silne spadki temperatury, przymrozki wiosenne i dość krótki okres wegetacji. Dlatego kasztan jadalny i sosna himalajska to zestaw roślin, którego nie poleca się do uprawy gruntowej w takim rejonie. Castanea sativa pochodzi z cieplejszych obszarów Europy i dobrze rośnie tam, gdzie zimy są łagodniejsze, a sezon wegetacyjny dłuższy. Młode rośliny w szkółce łatwo przemarzają, szczególnie przy bezśnieżnych zimach. Pinus wallichiana też bywa kłopotliwa: jest wrażliwa na silne mrozy, zimowe wiatry i uszkodzenia igieł. W praktyce szkółkarskiej oznacza to duże ryzyko strat, nierówny materiał handlowy i konieczność kosztownego zabezpieczania roślin. Moim zdaniem w okolicy Suwałk lepiej stawiać na gatunki sprawdzone klimatycznie, np. świerk pospolity, sosnę zwyczajną, modrzew, dąb szypułkowy czy wybrane odmiany krzewów o wysokiej mrozoodporności. Dobra praktyka branżowa mówi prosto: dobór gatunku zaczyna się od strefy mrozoodporności, mikroklimatu i rodzaju produkcji. W gruncie roślina ma mniejszą ochronę niż w pojemniku ustawionym pod osłonami, więc margines błędu jest mały.
W tym pytaniu łatwo pomylić się, jeśli patrzy się tylko na pojedynczą roślinę z pary albo kieruje się samą nazwą gatunku. Suwałki kojarzą się z bardzo zimnym rejonem Polski i słusznie, ale nie oznacza to automatycznie, że każda roślina ozdobna lub leśna będzie tam problematyczna. Dąb szypułkowy jest gatunkiem rodzimym, bardzo dobrze przystosowanym do polskiego klimatu, także do chłodniejszych stanowisk. Świerk kaukaski jest bardziej wymagający niż świerk pospolity, ale sam zestaw z dębem nie jest tak jednoznacznie zły jak kasztan jadalny z sosną himalajską. Buk pospolity może mieć pewne ograniczenia na północnym wschodzie kraju, zwłaszcza przy otwartych, wietrznych stanowiskach i późnych przymrozkach, jednak nie należy go traktować tak samo jak gatunków wyraźnie ciepłolubnych. Sosna wejmutka jest z kolei dość odporna na mróz, choć w szkółce trzeba uważać na choroby, na przykład rdzę wejmutkowo-porzeczkową. Platan klonolistny faktycznie jest gatunkiem ciepłolubnym i w rejonie Suwałk może przemarzać, ale zestawienie go ze świerkiem pospolitym wprowadza haczyk, bo Picea abies jest jednym z najbardziej typowych i odpornych gatunków dla chłodniejszych obszarów. Typowy błąd myślowy polega więc na wybraniu odpowiedzi, w której występuje jedna roślina wrażliwa, zamiast ocenić całą parę. W szkółkarstwie gruntowym liczy się stabilność produkcji, zimotrwałość systemu korzeniowego, odporność pędów na mróz i możliwość uzyskania wyrównanego materiału. Najbardziej ryzykowną parą dla okolic Suwałk są właśnie kasztan jadalny i sosna himalajska.