Część graficzną inwentaryzacji wyposażenia parku miejskiego należy wykonać na mapie sporządzonej w skali
Skala 1:250 jest właściwa, bo część graficzna inwentaryzacji wyposażenia parku miejskiego musi pokazywać obiekty dość dokładnie: ławki, kosze, tablice informacyjne, stojaki rowerowe, latarnie, obrzeża rabat, nawierzchnie czy elementy małej architektury. W skali 1:250 1 cm na mapie odpowiada 2,5 m w terenie, więc da się sensownie nanieść nawet niewielkie elementy i opisać ich lokalizację bez zgadywania. Moim zdaniem to jedna z tych skal, które od razu kojarzą się z dokumentacją szczegółową, a nie tylko z ogólną orientacją w terenie. W praktyce taka mapa powinna mieć czytelne symbole, legendę, oznaczenie kierunku północy, granice opracowania oraz opisy stanu technicznego wyposażenia. Dobra praktyka branżowa jest taka, że im więcej szczegółów trzeba zinwentaryzować, tym większą skalę mapy się stosuje. Dla parku miejskiego sama informacja, że coś „jest gdzieś przy alejce”, to za mało. Trzeba móc wskazać położenie obiektu, jego numer inwentaryzacyjny i ewentualne uwagi, np. ławka do wymiany, kosz przesunięty, nawierzchnia uszkodzona. Skala 1:250 daje na to miejsce i dokładność.
Przy tym pytaniu łatwo pomylić skalę mapy z wielkością opracowywanego terenu. Park miejski bywa duży, więc część osób wybiera skalę typu 1:2500 albo 1:5000, bo wydaje się, że „zmieści się cały park”. Tylko że inwentaryzacja wyposażenia nie polega wyłącznie na pokazaniu ogólnego zarysu parku. Chodzi o szczegółowe naniesienie elementów małej architektury i wyposażenia, takich jak ławki, kosze, lampy, tablice, ogrodzenia, place zabaw czy punkty techniczne. Do tego potrzebna jest duża skala, czyli z małym mianownikiem. To jest ważna zasada: skala 1:250 jest większa i dokładniejsza niż 1:2500, mimo że liczba 250 wydaje się mniejsza. Z mojego doświadczenia uczniowie często łapią się właśnie na tym językowym haczyku. Skala 1:5000 daje już za mało szczegółów, bo 1 mm na mapie oznacza 5 m w terenie, więc ławka albo kosz praktycznie giną w rysunku. Skala 1:2500 nadal jest zbyt ogólna do precyzyjnego rozmieszczenia drobnych obiektów, bardziej pasuje do szerszych planów sytuacyjnych. Skala 1:50000 to już poziom mapy przeglądowej, użytecznej raczej do orientacji regionalnej, a nie do dokumentacji parku. W dobrej dokumentacji inwentaryzacyjnej liczy się czytelność symboli, możliwość opisania obiektów i późniejsze wykorzystanie rysunku przy konserwacji, wymianie lub kosztorysowaniu prac. Dlatego dla części graficznej takiej inwentaryzacji wybiera się skalę 1:250.