Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

W tym zadaniu łatwo się pomylić, jeśli patrzy się tylko na liczby, a nie na zależność między napięciem, prądem i mocą. Transformator idealny to taki, w którym zakładamy brak strat, więc cała moc pobrana z uzwojenia pierwotnego pojawia się na uzwojeniu wtórnym. Matematycznie zapisuje się to jako P1 = P2, czyli U1 · I1 = U2 · I2. Po stronie wtórnej mamy 20 V i 10 A, więc moc wynosi 200 W. Ta sama moc musi być po stronie pierwotnej, tylko przy innym napięciu – 100 V. Jeśli ktoś wybiera odpowiedź, w której prąd pierwotny jest większy lub równy prądowi wtórnemu, to zwykle wynika to z intuicyjnego, ale błędnego założenia, że „im dalej od źródła, tym prąd maleje” albo że transformator tylko „podnosi albo obniża napięcie”, a prąd jakoś magicznie się nie zmienia. W rzeczywistości transformator zachowuje moc (w idealnym modelu), więc gdy napięcie rośnie, prąd musi maleć, a gdy napięcie spada, prąd rośnie. Tutaj napięcie pierwotne jest 5 razy większe niż wtórne, więc prąd pierwotny musi być 5 razy mniejszy. Odpowiedzi typu 5 A, 8 A czy 10 A ignorują tę odwrotną proporcję i prowadziłyby do sytuacji, gdzie moc po stronie pierwotnej byłaby większa od wtórnej lub kompletnie niespójna: na przykład przy 10 A i 100 V byłoby 1000 W, a po stronie wtórnej tylko 200 W, co oznaczałoby ogromne, nierealne straty w transformatorze „idealnym”. Typowym błędem jest też mieszanie zależności prąd–napięcie jak przy zwykłym rezystorze (prawo Ohma) z zależnością mocy w transformatorze. W układach z transformatorami zawsze trzeba patrzeć na stosunek napięć i wynikający z niego stosunek prądów, właśnie przy założeniu równości mocy. To jest dobra praktyka nie tylko w zadaniach szkolnych, ale też przy analizie realnych instalacji elektrycznych, gdzie dobiera się przekroje przewodów, zabezpieczenia oraz sprawdza obciążalność uzwojeń.